ราะเฉินเฉียงได้หยิบเนื้อจากมือเธอโดยไม่พูดอะไร ก่อนที่จะกลับไปนั่งที่และเคี้ยวเนื้อไปอย่างหน้าตาเฉยโดยไม่แม้แต่จะปัดฝุ่นดินที่เลอะอยู่
“เหอะ ไอ้คนแล่เนื้อชั้นต่ำ”
ไป่ชิจิ้งได้ยิ้มเย้ยออกมาอย่างดูถูก
“ไป่ เจ้าพูดอีกทีสิ”
ต่อให้เฉินเฉียงพึ่งจะเข้ามาในสำนักเต่าดำ แต่กัวเหลียงนั้นกลับมีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับศิษย์น้องของตนคนนี้
นี่ยังไม่ต้องพูดถึงความรวดเร็วในการบ่มเพาะ เฉินเฉียงนั้นถือได้ว่าเป็นคนที่รักในพวกพ้องจนเรียกได้ว่าภักดีได้เลยด้วยซ้ำ
แต่เดิม ศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษนั้นมีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นประดุจพี่น้องกันอยู่แล้ว เมื่อได้เห็นไป่ชิจิ้งหาเรื่องศิษย์น้องของตนอยู่ซ้ำๆ ในฐานะศิษย์พี่อย่างกัวเหลียง มีหรือที่จะอดทนได้ตลอดไป
ถึงแม้ไป่ชิจิ้งจะดูแคลนเฉินเฉียงขนาดไหนก็ตาม แต่เขาย่อมไม่กล้าที่จะมีเรื่องกับกัวเหลียงอย่างแน่นอน
แต่นั่นก็เป็นเพราะระดับการบ่มเพาะของกัวเหลียงนั้นสูงล้ำกว่าเขาเพียงเท่านั้น
“ศิษย์พี่กัวอย่าได้โกรธเคืองไป”
เฉินเฉียงได้ยิ้มก่อนที่จะดึงมือของกัวเหลียงให้นั่งลงหลังจากโกรธจนต้องยืนขึ้นและเตรียมที่จะมีเรื่องไปเมื่อครู่
“ศิษย์พี่ไป่ สิ่งที่ท่านกล่าวมาถูกต้องแล้ว ตัวข้า เฉินเฉียงนั้นมีพื้นเพอันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ก่อนจะเข้ามาสำนักเต่าดำนั้น ข้าเองก็เป็นเพียงหนึ่งในทีมเก็บกู้ซากศพแห่งอาณานิคมเขาหมางเพียงเท่านั้น”
“แต่ท่านรู้อะไรไหม”
“ในอาณานิคมเขาหมางของข้านั้น อย่าว่า
