แต่ไวน์ดีๆแบบนี้เลย แม้แต่ไวน์ที่แย่สุดๆที่นำไปผสมน้ำก็ยังยากที่จะได้ดื่มกิน”
“ส่วนเนื้อแบบนี้…”
เฉินเฉียงที่ได้จ้องมองไปยังเนื้อสัตว์ประหลาดเปื้อนฝุ่นที่อยู่ในมือ น้ำตาของเขาได้คลอขึ้นมาเมื่อจ้องมองเนื้อนี้เพราะมันทำให้เขาคิดถึงปู่ซุนของเขา
“ในอาณานิคมเขาหมางนั้น คนอย่างท่านคงไม่เคยรับรู้หรอกว่าการได้กินเนื้อพวกนี้จะมีความสุขมากมายขนาดไหน ต่อให้มันเป็นชิ้นเล็กๆในมื้ออาหารก็ตาม”
“ข้าเชื่อว่ากับเนื้อติดกระดูกที่พวกเราได้กินอยู่นี้ แม้แต่นายพลเองก็อาจจะไม่ได้กินด้วยซ้ำ ท่านน่าจะเก็บไว้เพื่อเลี้ยงแขกเหรื่อซะมากกว่า”
“กับลูกคนรวยที่เติบโตในเมืองใหญ่แบบนั้นจะไปเข้าใจความยากลำบากในการมีชีวิตอยู่ในอาณานิคมได้ยังไงล่ะจริงไหม”
“พวกเราเหล่าศิษย์แห่งสำนักเต่าดำนั้นไม่เคยต้องกังวลเกี่ยวกับอาหารและเครื่องดื่ม แต่ก็จงอย่าได้หลงลืมว่าสถานการณ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเรานั้นยังอยู่ในขั้นวิกฤต เพียงแค่พวกเราเป็นคนของสำนักเต่าดำ ใช่ว่าพวกเราจะกร่างทำตัวยังไงก็ได้แบบนี้”
เมื่อเขาพูดด้วยท่าที่รุ่มร้อนประดุจดั่งอยากมีเรื่องออกมาก็ได้ทุบโต๊ะไปทีหนึ่งจนทำให้ไวน์ในชามกระเพื่อมกระจายจนเกือบหก
แม้คำพูดของเฉินเฉียงแต่ละคำพูดจนทำให้ไป่ชิจิ้งโกรธจนเปลี่ยนท่าทีอย่างไม่อยู่สุขจนอยากจะยืนขึ้นพูดสวนกลับตอกหน้ายังไงก็ตาม แต่ด้วยสายตาของกัวเหลียง หลิวซวนเอ๋อและคนอื่นๆที่จ้องเขาอย่างขุ่นเคืองอย่างหนักทำให้เขาทำได้เพียง
