อี้อีกแล้ว เขารู้สึกว่าหากตนเองโกรธต่อไปอีก นอกจากทำให้ตนเองโกรธแทบตายแล้วก็จะไม่มีผลใดๆ
ทั้งสองคนไปที่วังฉือหนิง
หลังจากเจียงเซี่ยนได้ยินก็โกรธทันที
นางถามฉิงเค่อว่า “เขามาทำไม? แถมยังพาอ๋องเจี่ยนมาด้วย? เขาเห็นข้ามีความสุขไม่ได้ จึงต้องมาก่อกวนให้ได้ใช่หรือไม่?”
ฉิงเค่อไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี จึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้ไป๋ซู่
“ฝ่าบาทอาจจะรู้สึกสนุกกระมัง!” ไป๋ซู่ยิ้มพลางเข้าไปช่วยเจียงเซี่ยนจัดเครื่องประดับบนศีรษะ และเอ่ยว่า “วันนี้เป็นวันดีของเจ้า เจ้าก็อย่าสนใจพวกเขาเลย หลี่เชียนยังมอบปิ่นปักผมทองที่เขาทำเองให้เจ้าด้วยไม่ใช่หรือ? เขาดีกับเจ้าแค่ไหน! เจ้าคิดถึงเขา ยังมีอะไรที่ทนไม่ได้!”
เอ่ยถึงตรงนี้ ต่อให้บนหน้าของเจียงเซี่ยนทาแป้งแล้วก็ปิดบังสีหน้าแดงก่ำไม่ได้อยู่ดี
ตอนที่เพิ่งได้รับของขวัญจากหลี่เชียน นางยังรู้สึกแปลกใจ ด้วยนิสัยของหลี่เชียน น่าจะไม่ปฏิบัติกับนางอย่างขอไปทีแบบนี้ถึงจะถูก
จนกระทั่งเจียงลวี่กับหวังจ้านกลับไปแล้ว พอนางหยิบปิ่นปักผมขึ้นมาดูอย่างละเอียด ข้างใต้กล่องนั้นยังทับกระดาษข้อความที่ตัดจากกระดาษเสว่เทาไว้ด้วย โดยเขียนคำกลอนว่า ‘อยู่บนท้องฟ้ายินดีเป็นนกปี่อ
