ช่วยนางหวีให้เรียบร้อยใหม่ และยิ้มพลางถอยออกไป
เหอถงเหนียงถึงจะนั่งลงดื่มชากับหลี่ตงจื้ออีกครั้ง
หลี่ตงจื้ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ในอนาคตข้าอยากแต่งงานเหมือนพี่สะใภ้”
“หือ!” เหอถงเหนียงเบิกตาโต
หลี่ตงจื้อก็ย่นจมูกและเอ่ยว่า “นานๆ ทีพี่ใหญ่จะกลับมา พี่สะใภ้ก็กล้าใช้ปิ่นปักผมไม้ท้อเกล้ามวยและวิ่งออกไปต้อนรับพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน มีครั้งหนึ่ง…ข้ายังเห็นพี่ใหญ่แบกพี่สะใภ้กลับห้อง พี่สะใภ้ก็จับผมของพี่ใหญ่เล่นอยู่บนหลังของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่สายตานั้นกลับล้ำลึกเหมือนน้ำทะเลสาบในฤดูใบไม้ผลิ…ข้าไม่เคยเห็นพี่ใหญ่เผยสีหน้าแบบนั้นออกมาเลย…แล้วก็ไม่เคยเห็นจากบนหน้าของคนอื่นเช่นกัน…พี่ฉิงเค่อยังกลัวว่าข้าจะส่งเสียงออกมา จึงรีบปิดปากข้า…”
เหอถงเหนียงอึ้งไป แล้วก็หัวเราะออกมา และกระซิบข้างหูหลี่ตงจื้อว่า “พี่ใหญ่ต้องชอบพี่สะใภ้มากอย่างแน่นอน พวกเขาต่างพูดว่าพี่ใหญ่แต่งงานกับพี่สะใภ้เพื่ออนาคต พี่ใหญ่ต้องไม่ใช่…”
หลี่ตงจื้อได้ยินก็โกรธมาก จึงเลิกคิ้วและเอ่ยว่า “ใครพูดแบบนั้น? มากเกินไปแล้ว ท่านไม่ได้โต้แย้งกลับไปหรือ?”
เมื่อก่อนเวลาที่เหอถงเหนียงเจอเรื่องแบบนี้จะอดทน ทว่
