ีไว้สำหรับชมมาก
เขาอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะของหลี่จี้อย่างเอ็นดู และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เดือนหนึ่งเจ้ามีเงินเดือนเท่าไร? ยังซื้อของพวกนี้ให้ข้าอีก น้ำใจถึงแล้วก็พอแล้ว ครั้งหน้าห้ามทำแบบน นี้อีกแล้ว”
หลี่จี้ยิ้มแหยๆ พลางพยักหน้า
หลี่หลินหยิบเงินให้เขา “คนเป็นพี่ชายอย่างข้า จะให้เจ้าจ่ายเงินได้อย่างไร เงินนี้ข้าช่วยเจ้าออกแล้วกัน ต่อไปหากเจ้ามีใจอีก วาดภาพอะไรสักภาพหรือเขียนตัวอักษรสักแผ่นให้ข้ าก็พอแล้ว”
หลี่จี้ไม่เอา และอดไม่ได้ที่จะอวดว่า “พี่สะใภ้ให้ตงจื้อแบ่งเงินให้ข้าห้าพันตำลึง”
หลี่หลินประหลาดใจ
หลี่จี้บอกเรื่องราวทั้งหมดกับหลี่หลิน และยังถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “พี่สะใภ้เปิดเผยตรงไปตรงมากว่าผู้ชายเสียอีก ตงจื้อก็ดีมากเหมือนกัน แบ่งตั๋วเงินให้ข้าครึ่งหนึ่งโดยไม่บ่น ใดๆ”
ส่วนที่ตงจื้อบอกว่าจะช่วยเก็บเงินที่เหลือไว้ให้เขา หากต่อไปเขามีเรื่องอะไรก็สามารถขอเงินนางได้นั้น เขาไม่ได้เล่าให้หลี่หลินฟัง เขาแอบรู้สึกว่า หลี่หลินใส่ใจฐานะข ของพี่ใหญ่มาก หากเขาอ่อนแอมาก หลี่หลินยินดีดูแลเขามาก แต่หากเขาแข็งแกร่งกว่าหลี่หลิน หลี่หลินก็จะไม่พอใจ
เขาควรจะไม่บอกอะไรหลี่หลินเลยถึงจะถูก
