อยากอาหารขึ้นมาก
“เป่าหนิง ยินดีด้วย” ไป๋ซู่เอ่ยพลางไปยืนข้างๆ กับไทฮองไท่เฟย
เมิ่งฟางหลิงกับพวกคนสนิทข้างกายไทฮองไทเฮาคุกเข่าคำนับเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนลนลานเล็กน้อย
นางลืมเรื่องนี้ไปอย่างสิ้นเชิง จึงย่อมไม่ได้เตรียมอั่งเปาสำหรับตกรางวัลเช่นกัน
หลังจากเชิญพวกเมิ่งฟางหลิงลุกขึ้น กำลังคิดจะสั่งฉิงเค่อว่าเดี๋ยวห่ออั่งเปาแล้วส่งไป ไทฮองไทเฮาก็ล้วงถุงเงินหลายถุงจากใต้โต๊ะอุ่นยื่นให้ฉิงเค่อแล้ว และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “รู้ว่าพวกเจ้ายุ่งจนลืมเรื่องนี้ ข้าจำได้”
เจียงเซี่ยนกอดแขนของไทฮองไทเฮาอย่างเขินอาย
ไทฮองไทเฮาเพียงแค่ยิ้ม และเร่งนาง “รีบกินบะหมี่เสีย”
บะหมี่อายุยืนพิถีพิถันอย่างถึงที่สุด กินรวดเดียวหมด
เจียงเซี่ยนกินคำใหญ่ สุดท้ายก็กินบะหมี่ก้อนเล็กนั้นหมด แล้วดื่มน้ำแกงสองสามคำ และแบ่งที่เหลือให้ทุกคนกิน
ไทฮองไทเฮายิ้มพลางเอ่ยว่า “ทำไมกินน้อยกว่าเมื่อก่อนอีก?”
ฉิงเค่อตกใจจนจะคุกเข่าขอรับโทษด้วยตนเอง
ทว่าไทฮองไทเฮากลับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของเป่าหนิง”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ ทุกคนต้องมีความสุข
เมิ่งฟางหลิงรีบยิ้มและพยุงฉิงเค่อขึ้นมา
ไทฮองไทเฮาถอนหายใจและเอ่ยว่า “เสียดายที
