่อยู่ภูเขาวั่นโซ่ว ไม่อย่างนั้นจะได้ฉลองวันเกิดให้เป่าหนิงอย่างดี”
ไทฮองไท่เฟยจะไปถามเฉาไทเฮา ดูว่าภูเขาวั่นโซ่วมีสตรีที่เล่านิทานเป็นหรือไม่ “แม้จะจัดใหญ่ไม่ได้ แต่คนกันเองก็คึกคักได้” นางเอ่ยพลางสั่งลงไปแล้วว่า ตั้งโต๊ะสองโต๊ะ กินข้าวด้วยกัน
ไทฮองไทเฮาเห็นด้วยมาก
ไทฮองไท่เฟยก็ปรึกษาว่าจะเชิญเฉาไทเฮาหรือไม่
“ทั้งหมดก็มีแค่ไม่กี่คน” ไทฮองไทเฮาคิดว่าเจียงเซี่ยนยังมีเรื่องขอร้องเฉาไทเฮา จึงพึมพำว่า “ส่งเทียบเชิญให้นางแล้วกัน นางอยากมาก็มา ไม่มาก็ไม่บังคับเช่นกัน”
ไทฮองไท่เฟยยิ้มพลางขานว่า “เพคะ” และไปเขียนเทียบเชิญด้วยตนเอง แล้วให้เมิ่งฟางหลิงส่งไปตำหนักอี๋อวิ๋น
เฉาไทเฮาไม่มา ทว่าให้แม่นมของตนเองมอบปิ่นระย้ารูปหงส์เคลือบทองฝังมรกตคู่หนึ่งเป็นของขวัญวันเกิด
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วก็ทำเสียงไม่พอใจ แล้วปิดกล่องและยื่นให้เจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรก็ส่งของขวัญวันเกิดมาแล้ว เจ้าก็รับไว้เถอะ!”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางรับไว้ และปลอบใจไทฮองไทเฮาว่า “ถึงเฉาไทเฮาจะไม่ดีแค่ไหน แต่เรื่องหน้าตากลับไม่เคยตกเป็นที่ครหาเลย”
ดีกว่าจ้าวอี้มาก
ตอนที่จ้าวอี้ไม่ได้ว่าราชการด้วยตนเองต้องอาศัยกำลังของไทฮองไทเฮา ก็แสร้
