ก็สมเหตุสมผล…ประการที่สอง จะได้ลองความคิดของฝ่าบาท. …แต่หากครั้งนี้ไม่สำเร็จ เจ้าก็อย่ารีบร้อนเช่นกัน ลูกเขยอายุยังน้อย มีโอกาสอีกมาก!”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ”
เจียงเจิ้นหยวนเห็นแล้วก็เลิกคิ้วพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก่อนหน้านี้เป็นห่วงเจ้าตลอด เห็นเจ้ายังมีกะจิตกะใจช่วยลูกเขยวางแผน คิดว่าจะต้องใช้ชีวิตสุขสบายอย่างแน่นอน ข้าก็ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วเช่นกัน ต่อไปเจ้ามีอะไรเขียนจดหมายกลับมาก็พอ อย่ามาเอง แบบนี้อันตรายเกินไป แล้วก็ตกเป็นที่ครหาง่าย ถึงอย่างไรตอนนี้เจ้าก็เป็นสะใภ้ของตระกูลหลี่แ แล้ว…”
เจียงเซี่ยนขานว่า “เจ้าค่ะ” ติดกันหลายครั้ง กลัวเจียงเจิ้นหยวนจะบ่นต่อไปเหมือนฮูหยินฝาง
พอเจียงเจิ้นหยวนยิ้ม ก็ไม่บ่นนางอีกแล้ว และลุกขึ้นยืนพลางบอกลา “ข้ามีงานมาก คนที่จับตาดูข้าอยู่ก็เยอะ เจ้าพักผ่อนที่นี่ให้เต็มที่สักสองสามวัน ไทฮองไทเฮานั้นก็ไม่ต ต้องร้อนใจเกินไปเช่นกัน
