ลงกำลังจะช่วยเจียงเซี่ยนใส่รองเท้าหันกล ลับมามองหลิวตงเยว่ แล้วต่างก็นึกถึงความกังวลกับความหวาดกลัวเมื่อครู่ จนอดไม่ได้ที่จะจ้องเขาอย่างเฉียบขาด
หลิวตงเยว่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างสิ้นเชิง
เขาเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวังมาก และคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อมมากกว่าปกติ กำลังจะขอคำแนะนำจากเจียงเซี่ย ยนเสียงเบา เจียงเซี่ยนที่กลับไปนั่งลงบนเตียงใหม่ก็เอ่ยแล้วว่า “เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?”
หลิวตงเยว่รีบเอ่ยว่า “เรื่องนี้ยังต้องขอบคุณที่ท่านหญิงถามเรื่องนั้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ต้อ องพลัดพรากกับลูกแล้วขอรับ”
คนที่อยู่ในห้องต่างตั้งหูฟัง
หลิวตงเยว่นึกถึงการจ้องของเจียงเซี่ยนเมื่อครู่ และเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่างตั้งใจมากขึ้น “…ข้ามีคนน้อยกำลัง งไม่มาก จึงลากพี่อวิ๋นไปด้วย พอไปถึงหน้าประตู ได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนถึงรู้ว่า ผู้หญิงคนนั้นค้างค่า โรงเตี๊ยมจริง แต่เจ้าของโรงเตี๊ยมรูดเครื่องประดับของคนนั้น และไล่คนออกไปก็พอแล้ว ทำไมกลับเลือกเวลานี้? ที่ แท้เป็นเพราะลูกหลานของตระกูลขุนนางในอำเภอถูกใจลูกสาวคนโตของผู้หญิงคนนั้น จึงอยากซื้อลูกสาวคนโต ว่ากันว่า าผู้หญิงคนนั้นก็มาจากตระกู
