สียอีก คนของห้องเครื่องบอกว่า สิ่งที่แอบกินของจะต้องเป็นหนูพวกนี้แน่ๆ หลังจากข้าได้ยินก็ไม่กล้ากินของของห้องเครื่องไปหลายปี…”
หลี่เชียนเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
เขาเห็นสีหน้าของเจียงเซี่ยนเต็มไปด้วยความรังเกียจ แล้วก็หัวเราะไม่หยุด และลากนางไปบ้านที่หลี่ฉางชิงเตรียมให้พวกเขาก่อนหน้านี้
บ้านใหญ่มาก มีสามเรือน ข้างหลังยังมีสวนดอกไม้เล็กๆ นำน้ำที่ไหลอยู่ตลอดเวลาเข้ามาทำเป็นลำธารเล็กๆ กับสระน้ำ ข้างๆ ปลูกดอกเหมยไว้มากมาย ห้องหลักออกมาเป็นแปลงดอกไม้ มุมของลานบ้านยังตั้งหินที่รูปร่างสูงตระหง่านสองก้อน เสาตั้งพื้นกับประตูและหน้าต่างที่ทาสีใหม่ส่องประกายอยู่ใต้แสงแดด ในห้องยังส่งกลิ่นปูนขาวออกมาอย่างเบาบาง
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากหยุดอีกสักสองสามวันและมาอยู่ก็ดี”
หลี่เชียนได้ยินก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และเอ่ยว่า “ไม่อย่างนั้น…พวกเรากลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเก่าเถอะ!”
“ได้สิ!” เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าขอเพียงหลี่เชียนอยู่เป็นเพื่อนนาง จะไปไหนก็ได้ทั้งนั้น “เจ้ามีวันหยุดหรือ?”
“ยังมีท่านพ่อรับอยู่ไม่ใช่หรือ?” หลี่เชียนหัวเราะ และลากหลี่ฉางชิงออกไปเป็นแรงงาน
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ
