รู้สึกว่าคำพูดนี้แปลกประหลาดมาก ตอนหลังส่งคนไปคารวะจั่วอี่หมิงที่เจียงหนานหลายครั้ง ถึงแม้จั่วอี่หมิงจะมีท่าทีอ่อนลงทุกครั้ง ทว่านางยังไม่ทันได้โน้มน้าวจั่วอี่หมิง ก็ถูกจ้าวสี่วางยาพิษ
เจียงหนาน!
ทันใดนั้นเจียงเซี่ยนก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อีก
นางลืมไปได้อย่างไร
จั่วอี่หมิงเป็นคนจินหวาเจ้อเจียง
เช่นนั้นกัวหย่งกู้ก็เป็นคนจินหวาเจ้อเจียงเหมือนกัน
ชาติก่อน พวกเขานั้นคนหนึ่งอยู่ทางใต้อีกคนอยู่ทางตะวันตก ต่างก็ไม่ยอมเข้าเมืองหลวง เป็นเพราะรู้สึกว่าราชวงศ์จ้าวไม่ไหวแล้ว พวกเขาจึงไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้หรือเปล่า?
ต้องเป็นแบบนี้อย่างแน่นอน!
เจียงเซี่ยนคิด
ตระกูลกัวเหมือนเป็นเพียงตระกูลธรรมดาที่พอจะมอบบัณฑิตให้ได้คนหนึ่ง แต่ตระกูลจั่วกลับเป็นตระกูลที่มีประวัติความเป็นมายาวนานและมีชื่อเสียงมากของเจียงหนาน จั่วอี่หมิงสามารถเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของตนเองได้ ทว่ากลับไม่อาจเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของตระกูลได้
หากสกุลจ้าวพังพินาศ ด้วยวิธีทำของบัณฑิตเหล่านั้น ตนเองตายตอบแทนแคว้น เหลือลูกหลานในตระกูลไว้กบดานผ่านช่วงที่สองราชวงศ์แทนที่กัน ถือว่าตอบแทนบุญคุณของราชวงศ์ก่อนแล้ว หมดความจงรักภักดีต
