ล้างหน้าบ้วนปากต่อหน้านาง
เขาตัวสูงขายาว เอวบางไหล่กว้าง ผิวที่ขาวสะอาดลายละเอียด หยดน้ำไหลไปตามไหล่ และจมอยู่ตรงเอวอย่างคลุมเครือ…ทำให้เจียงเซี่ยนไม่กล้ามองอีก นางหลุบตาลงและถามเขาว่า “วันนี้ไปไหนมา? ทำไมถึงเหงื่อออกมากขนาดนี้?”
หลี่เชียนเปลี่ยนเสื้อชั้นในที่ทอด้วยด้ายละเอียดใหม่ ดื่มน้ำบ๊วยที่สาวใช้ยกเข้ามา สูดหายใจอย่างสบายแล้ว ถึงจะเข้ามาใกล้นาง และหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยว่า “พวกอวิ๋นหลินกลับมาแล้ว ได้มาค่อนข้างมากทีเดียว วันนี้ข้าไปดูในคลังเก็บของกับพวกเขามาแล้ว”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็สนใจขึ้นมาทันที จึงไม่มีเวลาไปคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วเช่นกัน และเอ่ยว่า “พวกอวิ๋นหลินนำสินค้ากลับมาจากฝูเจี้ยนด้วยอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เชียนพยักหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นำใบชากับผ้ามา”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็คิดออกอย่างหนึ่ง จึงเอ่ยว่า “ชาเหยียนกับผ้าไหมจางหรือ?”
หลี่เชียนอึ้งไป แล้วก็หัวเราะเสียงดัง เขาประคองใบหน้าของเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ทำไมเจ้าถึงฉลาดขนาดนี้? เดาก็ถูกเลย!” เขาพูดไปก็หอมแก้มนางติดกันสองครั้ง
ตั้งแต่เขาจูบนางครั้งก่อน ก็ไม่เคยทำแบบนี้อีกเลย
เจียงเซี่ยนตัวแข็งทื่อ แต่หัวใ
