คิดอะไรเอ่ยให้หลี่เชียนฟัง หลี่เชียนมักจะคิดวิธีที่รอบคอบ ละเอียด และทำได้มากกว่านางออกมาได้เสมอ
ทั้งสองคนคุยเรื่องนี้กันอีกเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนก็เริ่มสัปหงก
หลี่เชียนช่วยตบหมอนให้นางอย่างช่ำชองเหมือนเช่นเคย และกอดนาง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นอนเถอะ! ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
ก็เหมือนหลายคืนหลังจากแต่งงาน นางนอนหงาย หลี่เชียนนอนตะแคงหันมาหานาง มือข้างหนึ่งวางอยู่ตรงเอวของนางอย่างสนิทสนมมาก
เจียงเซี่ยนนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ จึงเอาแขนของหลี่เชียนออกอย่างโกรธเล็กน้อย และพลิกตัวหันหลังให้หลี่เชียน
หลี่เชียนไม่ใส่ใจ และวางแขนลงตรงเอวของนางอีกครั้ง แล้วขยับตัวไปแนบชิดข้างหลังนางเช่นกัน และเอ่ยเสียงแหบว่า “รีบนอน! ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าจะตื่นไม่ไหว!”
“คนหลอกลวง!” เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจเบาๆ
ไม่มีคนตอบนาง
นางไม่พอใจมาก จึงพลิกตัวกลับมา
เห็นเพียงหลี่เชียนเรียก “เป่าหนิง” อย่างคลุมเครือ และเอ่ยว่า “เด็กดี รีบนอน!” แถมยังตบหลังของนางอย่างเบาและนุ่มนวลเหมือนกล่อมเด็ก
เจียงเซี่ยนเกือบจะน้ำตาร่วงลงมาแล้ว
ตอนนางเด็กๆ ชอบนอนในอ้อมกอดของแม่นมที่สุด แม่นมจะตบหลังเบาๆ กล่อมนางเข้านอน ตอนห
