ลังนางโตแล้ว ไทฮองไทเฮากลัวว่าแม่นมของนางจะทวงบุญคุณ และบังคับให้นางทำตาม แม่นมของคนอื่นต้องรับใช้ถึงเจ็ดขวบถึงจะออกจากวัง แม่นมของนางสามขวบก็ออกจากวังแล้ว นางจำกระทั่งหน้าตาของแม่นมไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่อ้อมกอดที่อบอุ่นและเสียงพูดอันแผ่วเบานั้นกลับทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ในความทรงจำของนาง
หลังจากแม่นมจากไป นางไม่ชินมาก จึงมักจะร้องไห้และโวยวายจะเอาแม่นม
ไทฮองไทเฮาจึงนอนเป็นเพื่อนนาง
ทว่าไทฮองไทเฮาเหน็ดเหนื่อย จึงมักจะเข้านอนเร็วมาก นางก็จะลืมตานับภาพสีต่างๆ บนม่านเตียงคนเดียว และค่อยๆ เข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน
แต่การตบที่เบาและนุ่มนวล และการหยอกด้วยเสียงอ่อนโยนนั้นกลับไม่มีอีกแล้ว
คิดไม่ถึงว่าผ่านไปหลายปี ข้างกายนางก็มีคนที่ยินดีกล่อมนางอีกคนแล้ว
นางอดไม่ได้ที่จะพลิกตัว และฝังศีรษะเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่เชียน
หลี่เชียนเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป? นอนไม่หลับหรือ?”
“เปล่า!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างคลุมเครือ และไม่บอกให้ชัดเจนเช่นกัน
หลี่เชียนยังคิดว่าตนเองตบแรงเกินไป จึงรีบหยุดตบ
ในใจเจียงเซี่ยนรู้สึกว่างเปล่า ทว่าก็ไม่อาจเอ่ยออกมาตรงๆ ได้
จึงพลิกตัวไปมาในผ้าห่ม
หลี่เชียนไม่เข้าใจ
เจียงเซี
