้าท้องของหลี่เชียน เผยให้เห็นเพียงลำคอที่เล็กละเอียดและขาวผ่อง
หลี่เชียนหน้าแดงก่ำทันที
เขาพบว่า…
เจียงเซี่ยนเหมือนมันเทศที่ลวกมือในทันใด เขาคิดว่าตนเองควรจะลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ แต่ก็ลุกไม่ได้อีก…หากเขาลุกขึ้นยืนตอนนี้ จะไม่ทำให้เจียงเซี่ยนตกใจตื่นอย่างนั้นหรือ?
เขาแอบโน้มน้าวตนเองอยู่ในใจ และปล่อยให้ร่างกายวิ่งอย่างอิสระเหมือนม้าป่าที่หลุดจากบังเหียน…
จนกระทั่งชีกูเดินมาอย่างแผ่วเบา และเอ่ยเสียงเบามากว่า “นายท่าน จะพักสักครู่หรือไม่…”
เวลานี้หลี่เชียนเกลียดสิ่งเหล่านี้ที่เรียกว่ามารยาทของชนชั้นสูงอย่างถึงที่สุดจนไม่มีสิ่งใดเทียบได้ เวลานอนยังต้องมีคนรับใช้ข้างกาย…
ยังดีที่เจียงเซี่ยนบังเขาอยู่ และยังดีที่เจียงเซี่ยนหลับไปแล้ว…
หลี่เชียนทั้งโกรธและดีใจ เสียงที่พูดจึงอดไม่ได้ที่จะเจือความรุนแรงเล็กน้อย “พวกเจ้าไม่ต้องรับใช้ที่นี่แล้ว พวกเจ้าก็ไปพักสักครู่เถอะ เดี๋ยวยังต้องไปร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นเป็นเพื่อนท่านหญิงอีก”
ชีกูไม่เห็นอะไรผิดปกติ
นางคิดว่าหลี่เชียนเพียงแค่ไม่อยากปล่อยเจียงเซี่ยนไปเท่านั้น
ชีกูดีใจกับหลี่เชียนและเจียงเซี่ยน
ชีวิตแต่งงานของนางไม่มีความสุข นางจึงหวังเป็นอย่างมากว่าทุกคนที่อยู่รอบกายนางจะมีชีวิตแต่งงานที่รักใคร่ปรองดองกันและมีความสุข
ชีกูเม้มปากยิ้ม และถอยออกไปอย่างแผ่วเบาเหมือนตอนเข้ามา
หลี่เชียนสูดหายใจลึก
เจียงเซี่ยนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย
นางนอนหลับอย่างสบายมาก ต
