ิ้มไป และส่งสัญญาณให้สาวใช้ที่รับใช้ในห้องเติมชาให้ซุนซื่อติ่งตลอด แต่ไม่ตอบเขา
ซุนซื่อติ่งดื่มชาไปเต็มท้องก็ไม่ได้คำสัญญาจากหลี่เชียนแม้แต่คำเดียว แถมหลังจากไปวิ่งไปเข้าส้วมหลายครั้ง เด็กรับใช้กลับเข้ามารายงานว่าพ่อบ้านหลิวจากกองบัญชาการต้าถงได้รับคำสั่งจากฮูหยินฝางให้มาถ่ายทอดคำพูด
เขาจึงจำเป็นต้องบอกลาและออกจากจวน
หลี่เชียนไปที่ห้องโถง
ระหว่างทาง หลี่ไท่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน เขาเอ่ยอย่างเกลียดว่า “นายท่าน ในเมื่อเจ้าอ้วนนั่นมามอบเงินให้พวกเรา ของที่ไม่ต้องเสียเงินต้องรับไว้ ทำไมท่านยังจะผลักออกไปอีก? หากให้ข้าพูดล่ะก็ต้องให้เขาเลือดออกสักหน่อย คายเงินที่เคยยักยอกตระกูลหลี่ไปออกมา”
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าไม่ได้ฟังเขาพูดหรือ ของพวกนั้นมอบให้ท่านหญิง ถึงแม้เขาจะแค่อยากฉวยโอกาสที่ข้าแต่งงานคลี่คลายความสัมพันธ์กับตระกูลหลี่ แต่ข้ายังไม่อยากให้เขาใช้ท่านหญิงเป็นเครื่องมือ ทำลายชื่อเสียงของท่านหญิง”
ท่านหญิงยังไม่ได้แต่งมาตระกูลหลี่ก็มีข่าวลือว่า ‘รีดเงินและโลภ’ แล้ว ไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของท่านหญิงจริงๆ
“ทำให้เจ้าอ้วนนั่นสบายใหญ่แล้ว!” หลี่ไท่กระทืบเท้าอย่างเกลียดมาก
—
ส่วนซุนซื่อติ่งเดินออกมาจากคฤหาสน์ของตระกูลหลี่ที่ตั้งอยู่บนถนนตะวันตก สีหน้าก็แย่ลงทันที
เด็กรับใช้ประคองเขาขึ้นรถม้า แล้วเขาก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์และเย็นยะเยือกว่า “ไป”
คนขับรถม้าสะบัดแส้ ไม่นานรถม้าก็ค่อยๆ ห
