ันว่ามีเหตุผลมาก
“เช่นนั้นข้าก็ไม่คิดอะไรแล้ว!” เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่นัยน์ตาสีดำอันลุ่มลึกทอประกายระยิบระยับแวววาวเหมือนเม็ดทองที่ปนอยู่ในผืนทราย “ใช้ชีวิตในปัจจุบันให้ดี ส่วนเรื่องราวหลังจากนี้ ค่อยว่ากันทีหลัง…”
ชาติก่อนนางคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็ยังถูกจ้าวสี่วางยาพิษไม่ใช่หรือ
ชาตินี้นางเลือกเส้นทางสองสายที่แตกต่างจากชาติที่แล้วอย่างสิ้นเชิง ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
พัวพันกับหลี่เชียนมาสองชาติ ก็เพียงแค่กำลังหลอกให้อีกฝ่ายถอยและตนเองก็เข้าหาเท่านั้น บางทีคนสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆ แล้วถึงจะรู้ว่า ทั้งสองคนนั้นไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือความเคยชินต่างก็ไม่มีทางประนีประนอมกันได้ และสุดท้ายก็ต้องต่างคนต่างอยู่ บางทีพวกเขาอาจจะเป็นคู่ที่มีความสุขและสนิทกันมาก แต่สุดท้ายกลับเลือกที่จะต่างคนต่างเดินไปในเส้นทางของตนเองต่อหน้าผลประโยชน์ของตระกูล บางที…นางจูงใจหลี่เชียนได้แล้ว สุดท้ายหลี่เชียนอาจจะเลือกยอมอ่อนข้อให้?!
พอคิดถึงตรงนี้ เจียงเซี่ยนก็หัวเราะออกมา
ความคิดนี้ของนางน่าขำเล็กน้อย
อยากให้คนอย่างหลี่เชียนสละปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่จะแย่งชิงอำนาจทางการเมืองของแคว้นในใต้หล้าเพื่อสตรีนางหนึ่ง…เกรงว่าด้วยหน้าตาของนางจะยังขาดคุณสมบัติไปสักหน่อย
รอยยิ้มของเจียงเซี่ยนเลือนหายไปเล็กน้อย และถอนหายใจอย่างผิดหวัง
ไป๋ซู่เห็นนางเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวกลุ้ม ก็ยิ้มอยู่ข้างๆ ตลอด
เห็นได้ชัด
