ว่ารักมาก ยังจะถามนางว่าตนเองชอบหลี่เชียนได้อย่างไรอีก
ในที่สุดไป๋ซู่ก็วางใจแล้ว
บางทีอาจจะเหมือนที่เจียงเซี่ยนเอ่ยเองก็ได้ สาเหตุที่นางชอบหลี่เชียน ก็เพียงเพราะคนๆ นี้สามารถนำชีวิตนอกวังที่คึกคักและธรรมดามาให้นางได้
ในวัง เงียบเหงาเกินไปแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ปกครอง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอย่างเจียงเซี่ยนที่บิดามารดาเสียชีวิตทั้งคู่ จึงต้องพึ่งพาอาศัยคนอื่น จวนเจิ้นกั๋วกงเห็นนางเป็นคนในวัง คนในวังเห็นนางเป็นคนของจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว
ทว่าความเงียบเหงาแบบนี้หากพูดออกไปคนอื่นกลับจะคิดว่านางหาเรื่องอย่างไม่มีเหตุผล เสวยสุขกับการปรนนิบัติในราชสำนักมากมายแต่กลับบ่นว่าชีวิตน่าเบื่อ…
ไป๋ซู่อดที่จะช่วยเหน็บมุมผ้าห่มให้เจียงเซี่ยนอย่างสงสารไม่ได้ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เสียดายก็แต่ตอนที่ข้าออกเรือนเจ้ามาส่งข้าไม่ได้ ข้าไม่เคยคิดฝันว่าเจ้าจะแต่งงานก่อนข้า ต่อไปพวกเราก็เจอกันยากแล้ว…”
ทั้งสองคนซุบซิบคุยเรื่องส่วนตัวกัน จนไม่รู้ว่าสะลึมสะลือหลับไปตอนไหนด้วยซ้ำ
—
ส่วนเมิ่งฟางหลิงหลังจากตื่นมาในวันรุ่งขึ้นและเจอฮูหยินฝาง ถึงจะรู้ว่าสินสอดของตระกูลหลี่รวมทองสองพันตำลึงและเงินอีกห้าหมื่นตำลึงด้วย
นางตกตะลึง และเอ่ยว่า “จะมีคนปล้นหรือไม่?”
นางได้ยินคนบอกว่า นอกวังชาวบ้านใช้ชีวิตลำบาก บางคนสามารถฆ่าคนได้เพื่อเงินหนึ่งตำลึง
ฮูหยินฝางยิ้มและเอ่ยว่า “อาลวี่ก็เอ่ยเช่นนี้เหมือนกัน แต่ข้าคิดว่าในเมื่อหลี่เชียนก
