มทีอย่างไร้สาเหตุ ทว่าต่อให้รู้สึกชอบหลี่เชียนก็ไม่กล้าแสดงความสนิทสนมออกมาแม้แต่นิดเดียวเช่นกัน
เขารีบเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้เจอใต้เท้าหลี่ไม่ใช่หรือขอรับ? หลายวันนี้ใต้เท้าหลี่วันหนึ่งต้องมาหาสักสี่ห้ารอบ ข้าจึงคิดว่าจริงๆ แล้วใต้เท้าหลี่ก็ไม่เลวทีเดียว!”
เจียงเซี่ยนเงียบไป
หลายวันนี้ไม่ว่าหลี่เชียนจะมีธุระหรือไม่ก็จะมาหานาง แม้แต่หลิวตงเยว่ก็รู้สึกได้ว่าเขาดีกับนางเหมือนกันกระมัง?
ทว่านี่จะมีประโยชน์อะไรเล่า?
นางเอ่ยกับหลิวตงเยว่เสียงเบาว่า “เจ้าเก็บของของพวกเราไว้ให้เรียบร้อย ไว้คุณชายใหญ่มาแล้ว พวกเราก็ไป!”
หลี่เชียนซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้นางหลายชิ้น นางรู้ว่าเขาพยายามดีกับนางอย่างที่สุดแล้ว แต่สำหรับนางผ้าพวกนี้ก็ยังเป็นผ้าที่หยาบที่สุดเท่าที่เคยใส่มา
นางคิดว่าจะเอาไปด้วย
ถือว่าเป็นที่ระลึกแล้วกัน
ตอนกลางคืน นางฟังเสียงแมลงร้องนอกห้องและเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน
—
ทว่าเจียงลวี่กับหวังจ้านกลับนั่งแทะเสบียงอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
ฝูเซิงถือถุงน้ำมาสองถุง และเอ่ยกับทั้งสองคนเสียงเบาว่า “คุณชายใหญ่ ซื่อจื่อ ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะขอรับ!”
เจียงลวี่รับมาก็ดื่มอึกใหญ่ติดกันสองสามอึก แล้วก้มหน้าเริ่มแทะขนมอีก
แต่หวังจ้านกลับกังวลมากจนไม่อยากอาหาร เขาดื่มน้ำแล้วก็กินขนมนั้นไม่ลงอีกแล้ว
เจียงลวี่จำเป็นต้องเตือนเขา “ไม่อยากกินก็ต้องกิน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเจ้าจะไม่มีแรงรีบเดินทาง” และเ
