ณหลี่เชียน
สายตาของหลี่เชียนหยุดอยู่บนศีรษะของนางชั่วครู่
นางไม่ได้หวีผม ไม่มีสาวใช้คอยดูแล หลายวันนี้ก็ผูกอย่างลวกๆ และผมกระเซิงแบบนี้ ดีที่ไม่ได้หน้าตามอมแมม
หลี่เชียนรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
เจียงเซี่ยนโตมาขนาดนี้ก็ไม่เคยลำบากขนาดนี้กระมัง?
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว ปล่อยให้มันกระจายและสยายไป ทุกครั้งที่เขาเห็นนางเป็นแบบนี้ไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงเหล่ากวีที่มีชื่อเสียงในสมัยเว่ยจิ้นที่กล่าวถึงในหนังสือ มีความงดงามและเรียบง่ายอยู่ในตัว ทำให้เขารู้สึกว่านางลำบากก็มีความงดงามของความลำบากเช่นกัน
เขาไม่ได้จากไปเหมือนเช่นเคย แต่นั่งปรึกษากับนางเสียงเบาบนแอกของรถ “แถวนี้มีวัดป่าโอสถ ทิวทัศน์สวยมาก ไม่อย่างนั้นพวกเราไปพักในวัดสักคืนแล้วกัน? เจ้าก็จะได้อาบน้ำล้างมือล้างหน้าด้วย ไท่หยวนยังอยู่ห่างจากที่นี่อีกสามสี่วัน”
เจียงเซี่ยนเอียงศีรษะมองเขา และล้อเล่นว่า “เจ้าคิดจะพาข้าไปด้วยจริงๆ หรือ? พ่อของเจ้าน่าจะไม่รู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่? มิน่าเล่าเจ้าถึงบอกข้าว่าเจ้าซื้อบ้านที่อยู่หลังกองบัญชาการไว้หลังหนึ่ง คิดจะซื้อบ้านให้ผู้หญิงที่รักอยู่อาศัยเอาอย่างบุรุษทั่วๆ ไป อย่างนั้นหรือ?”
หูของหลี่เชียนแดงก่ำในทันใด
เขาไอเบาๆ อย่างอึดอัดเล็กน้อย และข้ามเรื่องพวกนี้ไปเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าวัดป่าโอสถมีถ้ำหินเย็นอยู่แห่งหนึ่ง ถ้ำหินแกะสลักพระพุทธรูปไว้หลายองค์ และยังมีบ่อน้ำแปดเหลี่ยมด้วย
