น้ำบ่อนั้นสามารถขจัดภัยและป้องกันโรคได้ จึงถูกคนในพื้นที่เรียกว่า ‘น้ำศักดิ์สิทธิ์’ ถึงเวลานั้นข้าไปขอดื่มสักถ้วยเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนรู้ว่าหลี่เชียนไม่อยากบอกแผนการของเขากับนาง จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แล้วก็คิดว่าหากนางเป็นหลี่เชียน ก็เกรงว่าจะทำแบบนี้เหมือนกัน ชั่วขณะหนึ่งจึงรู้สึกเข้าใจมาก จะโมโหก็แลดูเหมือนจงใจหาเรื่องอย่างไม่มีเหตุผล ดังนั้นนางจึงไม่ซักไซ้ไล่เลียง และคุยเล่นกับหลี่เชียน “เรื่องอื่นต่างพูดง่าย วัดป่าโอสถมีคนไปไหว้มากมาย แต่จะมากกว่าวัดต้าเซี่ยงกั๋วกับอารามเมฆขาวได้หรือ? แทนที่จะไปดูเรื่องสนุก เจ้าหาสถานที่ให้ข้าพักผ่อนดีกว่า หลายวันนี้นอนอยู่แต่บนรถม้า จนเอวของข้าจะแข็งแล้ว”
หลี่เชียนอดที่จะปรายตามองเอวของนางครั้งหนึ่งไม่ได้
เจียงเซี่ยนนอนตะแคงอยู่บนหมอนอิงใบใหญ่อย่างเอียงๆ รูปร่างน่าหลงใหลเหมือนเทือกเขาที่สูงต่ำสลับกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเอวบางที่จมลงไปนั้น บางราวกับกิ่งหลิวที่พลิ้วไหว เหมือนมือสองมือก็สามารถปิดได้
“เช่นนั้นก็ดี!” หลี่เชียนพูดออกมาราวกับจิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ข้าจะส่งคนไปจัดการที่วัดป่าโอสถเดี๋ยวนี้ รถม้าของพวกเราวิ่งช้าหน่อยได้ พรุ่งนี้เจ้ายังจะไปเดินเล่นในเมืองสักหน่อยหรือไม่? มีของอะไรต้องซื้อหรือไม่…”
เหมือนไม่กังวลว่าจะมีคนมาหาอย่างสิ้นเชิง
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ และไม่มีอารมณ์คุยกับหลี่เชียนแล้ว จึงถามหลี่เชี
