นั้น แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นลูกพลัมที่ซื้อกลับมาจากตลาดทั่วไป เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของบรรณาการ และปกติเวลานี้ยังไม่ต้องพูดถึงลูกพลัม แค่อิงเถาวางอยู่บนโต๊ะ เขาก็อดที่จะรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวและเศร้าใจมากไม่ได้ แล้วก็ตัดสินใจปิดบังเฉาไทเฮาเรื่องความสัมพันธ์ของตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงได้อย่างแน่วแน่มากขึ้นเช่นกัน
เฉาเซวียนทบทวนสิ่งที่ตนเองจะพูดในสมองอีกครั้ง แล้วถึงเอ่ยว่า “เสด็จป้า กระหม่อมกำลังอยากคุยกับเสด็จป้าเรื่องหลี่เชียนอยู่พอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ!”
เฉาไทเฮาแปลกใจเล็กน้อย แต่กลับไม่รีบซักถาม ทว่ารอให้หมิ่นโจวสั่งให้นางในวางชากับของว่างอย่างลูกพลัมลงบนโต๊ะ และให้คนรับใช้ข้างกายออกไปแล้ว เฉาเซวียนถึงเอ่ยว่า “เสด็จป้า เจียหนานถูกหลี่เชียนลักพาตัวกลับไปซานซีแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” แม้จะเป็นคนที่ปกครองแคว้นได้อย่างเฉาไทเฮาได้ยินแล้วก็อดที่จะตกใจจนหน้าถอดสีไม่ได้เช่นกัน จึงโพล่งออกมาว่า “ตั้งแต่เมื่อไรกัน? หลี่เชียนลักพาตัวท่านหญิงเจียหนานไปได้อย่างไร? เจิ้นกั๋วกงรู้เรื่องนี้หรือไม่? เขาว่าอย่างไรบ้าง?”
เฉาเซวียนเผยท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกมาทันที และเอ่ยว่า “เสด็จป้า เสียแรงที่พวกเราดีกับเขาขนาดนั้น แต่เขาทำอะไรกลับไม่ห่วงตระกูลเฉาแม้แต่นิดเดียว อยากทำอะไรก็ทำ…” แล้วเขาก็เล่าให้เฉาไทเฮาฟังทีละเรื่องทั้งจินเซียวชวนพวกเขาไปเที่ยวที่หมู่บ้านอย่างไร เจียงเซี่ยนหายตัวไปอย่างไร เจียงเจิ้นหยว
