นพบว่าจินเซียวผิดปกติได้อย่างไร จินเซียวตอบอย่างไร รวมถึงการคาดการณ์ของไป๋ซู่
เฉาไทเฮาได้ยินแล้วก็เหงื่อตกทั้งตัว นานมากกว่าจะเอ่ยว่า “เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเจียงเซี่ยนไม่ได้หนีตามหลี่เชียนไป?”
เฉาเซวียนดูทั้งเสียใจและเกลียดชัง เขาเอ่ยว่า “ตอนนั้นกระหม่อมก็คิดว่าฝ่าบาทเป็นคนลักพาตัวเจียหนานไปเช่นกัน คิดว่าหากเรื่องนี้เป็นฝีมือของฝ่าบาทจริงๆ ทำให้ตระกูลเจียงกับฝ่าบาทตัดขาดกัน พวกเรายืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ ไม่แน่อาจจะจบลงด้วยดีก็ได้ จึงไม่ได้ทูลเสด็จป้า และไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
“จนกระทั่งตอนที่จินเซียวยืนกรานว่าเจียหนานหนีตามหลี่เชียนไป กระหม่อมถึงรู้สึกว่าผิดปกติ”
“หลี่เชียนได้รับความสำคัญจากเสด็จป้า ให้รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการที่อารักขาภูเขาวั่นโซ่ว ช่วงนี้กระหม่อมก็ถือว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาเช่นกัน จึงค่อนข้างรู้นิสัยเขา”
“ปกติเขาเย่อหยิ่งและดื้อรั้น คนนิสัยดื้อรั้นนั้นแก้ยาก เพราะเจียหนานหักหน้าเขาที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษา เขาจึงคิดอยู่ในใจมาตลอด และเพื่อดึงเขามาเป็นพวก กระหม่อมก็ไม่ได้ห้ามเขาเช่นกัน บางครั้งก็จะเออออไปกับเขาบ้างตอนที่เขาโมโห กระทั่งทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน และยังเคยประกาศว่าจะทำให้ตระกูลเจียงเสียหน้าด้วย”
“ครั้งนี้จินเซียวชวนพวกเราออกไปเที่ยวด้วยกัน บังเอิญองครักษ์คนหนึ่งของตระกูลหลี่รับคำสั่งจากหลี่เชียนให้ส่งของพื้
