ช่หรือ?
ไป๋ซู่กังวลอะไรอยู่อีกล่ะ?
เฉาเซวียนรู้สึกสงสัยในตัวนางมาก
เขาอดที่จะตั้งใจมองนางชัดๆ ไม่ได้
ไป๋ซู่ยังเป็นหญิงงามจริงๆ
ไม่เพียงแต่หน้าตาสะสวย ท่าทางยังอ่อนโยนและสุภาพด้วย
แต่ว่าผู้หญิงแบบนี้มีมากมาย
ใครจะมองออกได้ว่าพวกนางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่?
ตอนแรกก็ตระกูลหลี่ทรยศ ต่อมาไป๋ซู่ก็ไม่พูดออกมาจากใจจริง เฉาเซวียนรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหนื่อยมาก
และไม่อยากอ้อมค้อม
“ข้าเพิ่งมาจากจวนเจิ้นกั๋วกง” เฉาเซวียนดื่มชาอึกหนึ่ง และเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารู้ให้ไป๋ซู่ฟังด้วยสีหน้าเฉยชา
พอไป๋ซู่ได้ยินก็กระโดดขึ้นมา และเอ่ยอย่างตื่นตระหนกว่า “เป็นไปไม่ได้” “เจียหนานไม่มีทางหนีตามคนอื่นไป! พวกเจ้าไปฟังใครพูดมา? ในเมื่อจินเซียวหลอกพวกเราครั้งหนึ่งได้ก็หลอกพวกเราสองครั้งได้ ท่านลุงเจียงเชื่อคำพูดโกหกแบบนี้ได้อย่างไร? ข้าอยู่กับเจียหนานทุกวัน หากเจียหนานชอบพอกับหลี่เชียน ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
นางพูดอยู่ก็หยุดไปอย่างกะทันหัน และมองไปทางเฉาเซวียนด้วยสีหน้าซีดเซียว
“ท่านลุงเจียงให้เจ้ามาบอกเรื่องนี้กับข้า เขากำลังโกรธข้าใช่หรือไม่? คิดว่าเจียหนานหนีตามหลี่เชียนไปแล้ว แต่ข้ากลับปล่อยเลยตามเลย…”
ยังถือว่าไม่โง่!
เฉาเซวียนแอบถอนหายใจ
ทว่าไป๋ซู่กลับร้อนรนขึ้นมาทันที นางดึงแขนเสื้อของเฉาเซวียน “เจ้าพาข้าไปพบท่านลุงเจียง เจียหนานไม่มีทางหนีตามคนอื่นไป หากนา
