ภรรยาก็ได้รับบรรดาศักดิ์ไปด้วย…เพราะพวกเขาทุ่มเทและครุ่นคิดมากกว่าคนทั่วไป”
“ดังนั้นอย่าคิดว่าเรื่องราวควรจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป”
“ครั้งนี้ข้าถือว่าได้รับบทเรียนแล้ว”
เติ้งเฉิงลู่รู้ว่าจินเซียวกำลังพูดเรื่องที่จ้าวเซี่ยวเล่นลูกไม้ต่อหน้าฮ่องเต้
เขาคิดแล้วก็ยังตบบ่าของจินเซียว และปลอบจินเซียวว่า “คนที่ขี่ม้าเก่งตกม้า คนที่ว่ายน้ำเก่งจมน้ำ บางครั้งเรื่องบางเรื่องทำมากเกินไป ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องดี”
จินเซียวตอบ “อืม” เบาๆ และรู้สึกว่าสนิทกับเติ้งเฉิงลู่ขึ้นมาเล็กน้อย
เขาถามเติ้งเฉิงลู่เสียงเบา “เจ้าว่า…เจิ้นกั๋วกงเรียกเฉาเซวียนมาจะคุยเรื่องอะไรบ้าง?”
“ไม่รู้!” เติ้งเฉิงลู่ตอบอย่างรวดเร็ว นี่ทำให้จินเซียวอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเติ้งเฉิงลู่รู้แต่กลับไม่อยากบอกเขา
เขารับรองกับเติ้งเฉิงลู่ “เจ้าแอบบอกข้าคนเดียวก็ไม่ได้หรือ? ข้ารับรองว่าจะไม่บอกคนอื่น!”
เติ้งเฉิงลู่เม้มปากแน่นสนิท ระหว่างทางไม่ว่าจินเซียวจะพูดอย่างไรก็ไม่บอกจินเซียวแม้แต่คำเดียว
—
เฉาเซวียนที่ถูกเจียงเจิ้นหยวนเชิญมานั้นกระวนกระวายเป็นอย่างมาก
ก่อนมาเขาถึงกับปรึกษากับผู้ช่วยของตนเองอยู่นาน ก็ยังเดาเจตนาที่เจียงเจิ้นหยวนเรียกเขามาพบเพียงลำพังไม่ออก
เฉาเซวียนยืนอยู่นอกห้องหนังสือของเจียงเจิ้นหยวนด้วยรูปร่างสูงโปร่งและท่าทางสง่างามและสูงศักดิ์ จนกระทั่งเด็กรับใช้แจ้งมา เขาถึงจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย และตามเด็กรับใช้เข้าไปในห้องหน
