ังสืออย่างเยือกเย็น
บานหน้าต่างของห้องหนังสือปิดแน่น อากาศแลดูขุ่นมัวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหน้าต่างในห้องหนังสือไม่ได้เปิดระบายอากาศในตอนเช้า
ดูเหมือนจะมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อคืน?
ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขา?
พูดอย่างไม่น่าฟังก็คือ ต่อให้หาเจียงเซี่ยนพบแล้ว เขาก็ไม่ใช่คนแรกที่จะดีใจกับนางเช่นกัน
และเวลานี้เกรงว่าเจียงเจิ้นหยวนนั้นนอกจากเรื่องนี้แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรสามารถทำให้เจียงเจิ้นหยวนเห็นอยู่ในสายตาได้อีกแล้ว
เช่นนั้นเจียงเจิ้นหยวนเรียกเขามาเพราะอะไรกันแน่?
เฉาเซวียนเข้าไปคารวะเจียงเจิ้นหยวน
เจียงเจิ้นหยวนนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเปิดเผยและยิ่งใหญ่ มองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม และเอ่ยเข้าประเด็นทันทีโดยไม่แม้แต่จะให้เขานั่งลง “เฉิงเอินกง พวกเรามีข่าวของเจียหนานแล้ว ว่ากันว่า นางถูกหลี่เชียนลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิงแม่ทัพซานซีพาตัวไปซานซีแล้ว ข้าเรียกเจ้ามาก็เพราะอยากถามเจ้าว่า หลายปีมานี้ท่านหญิงชิงฮุ่ยอยู่ข้างกายเจียหนานตลอด ไม่รู้ว่านางรู้จักหลี่เชียนหรือไม่?” เหงื่อของเฉาเซวียนผุดออกมาอย่างเร็วมาก จนแผ่นหลังของเขาเปียกชุ่ม
เจิ้นกั๋วกง…กำลังบอกว่า…เจียงเซี่ยนหนีตามหลี่เชียนไปแล้วหรือ?
เขารู้สึกว่าในสมองส่งเสียงวิ้งๆ และฟังผิดไป
เฉาเซวียนมองไปทางเจียงเจิ้นหยวน
สายตาของเจียงเจิ้นหยวนแจ่มใสและจริงจัง เหมือนผู้อาวุโสที่มีสติปัญญามากและยุติธรรม
ทว่าเฉาเซวียนกลับรู้สึกแสบ
