นในหรือเคยติดต่อกับหญิงรับใช้ของหมู่บ้านเลยสักคน นางจึงไม่มีโอกาสเปิดเผยที่อยู่ของท่านหญิง”
“แล้วก็ท่านพี่เฉา”
“เวลานี้เฉาไทเฮาจะทำอะไรในราชสำนักก็ลำบากทุกย่างก้าว นางไม่มีทางรับผลจากการล่วงเกินตระกูลเจียงกับไทฮองไทเฮาพร้อมกันไหวอย่างแน่นอน”
“ดังนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ฝีมือของท่านพี่เฉาเช่นกัน”
“ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ฝีมือของเขา เกรงว่าเวลานี้เขาก็คงร้อนใจเหมือนกับท่านลุงเจียงและท่านพี่เจียง หวังว่าจะหาท่านหญิงเจอได้ในเร็ววัน และชะล้างความน่าสงสัยของตนเอง”
“ส่วนท่านพี่หวังก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้แล้ว”
“หากเขาอยากแต่งงานกับท่านหญิง ก็คงไม่ต้องใช้วิธีซับซ้อนเช่นนี้?”
เติ้งเฉิงลู่เว้นวรรคเล็กน้อย
ท่านหญิงเจียหนานหายตัวไป หวังจ้านเหมือนสูญเสียไปครึ่งชีวิตแล้ว…เขาต้องชอบท่านหญิงเจียหนานมากอย่างแน่นอน…
เพียงแต่เขาไม่อาจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเจียงเจิ้นหยวนได้
พูดออกไปแล้ว เหมือนกำลังบอกว่าท่านหญิงเจียหนานกับหวังจ้านแอบมอบของให้กัน จะไม่ดีกับชื่อเสียงของพวกเขาทั้งสองคน
แต่ว่า…ทำไมหวังจ้านถึงไม่ขอท่านหญิงเจียหนานแต่งงานล่ะ?
หรือว่าไม่มีใครเห็นด้วย
เติ้งเฉิงลู่เหม่อลอยไปไกลครู่หนึ่ง แล้วหางตาก็ตกลงเล็กน้อย และเอ่ยอย่างหดหู่มากว่า “แล้วก็เป็นข้ากับจินเซียวแล้ว”
เจียงเจิ้นหยวนยิ้มโดยไม่พูดอะไร
เติ้งเฉิงลู่จมอยู่ในความคิดของตนเอง และพึมพำว่า “ท่านพี่เจียงต้องสงสัยข้ากับจินเซียวตั้งนานแล้วอย่างแน่นอน…พวกเฉาเซวี
