บบัญชาออกไปแล้ว ก็เดินมาอย่างรวดเร็ว และเอ่ยว่า “อาจ้านกลับห้องแล้วหรือ?”
เจียงลวี่ทำหน้าขรึมและพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ก็คิดว่าเป็นอ๋องเหลียวเหมือนกันหรือขอรับ?”
เจียงเจิ้นหยวนได้ยิน สีหน้าก็ฉายแววปลื้มใจ และเอ่ยอย่างค่อนข้างทอดถอนใจว่า “อาลวี่ เจ้าทำงานเก่งกว่าแต่ก่อนแล้ว”
ทว่าเจียงลวี่ได้ยินแล้วกลับขอบตาแดง และเอ่ยว่า “แต่ข้าก็ยังทำน้องหญิงหายไปอยู่ดี”
เจียงเจิ้นหยวนโอบบ่าของลูกชาย และเอ่ยปลอบใจเขาว่า “น้องสาวของเจ้าเป็นบุตรสาวของตระกูลเจียง มีสายเลือดของตระกูลเจียง นางไม่มีทางยอมแพ้หรอก”
เจียงลวี่หลุบตาลง แล้วเอ่ยว่า “ขอรับ” อย่างเบาๆ และกลับตัดสินใจแล้วว่า ขอเพียงเจียงเซี่ยนเอ่ยมาคำเดียว ต่อให้คนที่ฉุดเจียงเซี่ยนไปแต่งงานเป็นอ๋องเหลียว เขาก็จะช่วยสังหารอ๋องเหลียวให้นาง
เจียงเจิ้นหยวนตบบ่าของลูกชาย และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าก็ไปพักสักครู่เถอะ! ถึงเวลานั้นข้าจะเรียกเจ้า”
เจียงลวี่ร่างกายอ่อนล้าเป็นอย่างมาก แต่กลับไม่อยากนอนแม้แต่นิดเดียว
“ท่านพ่อ” เขาเอ่ย “ท่านไม่เชื่อใจจ้าวเซี่ยวหรือขอรับ?”
ความจริงแล้วพวกเขาขาดกำลังคนมาก แต่ท่านพ่อก็ยังปฏิเสธความช่วยเหลือจากจ้าวเซี่ยว
เจียงเจิ้นหยวนมองลูกชายครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยเหมือนกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่าง “เจ้าคิดว่าจ้าวเซี่ยวได้รับเลือกจากไทฮองไทเฮาเพราะอะไร?”
เจียงลวี่อึ้งไป
เจียงเจิ้นหยวนก็รู้สึกแย่มากเหมือนกัน เขาไม่มีอารมณ์พูดจาอ
