่อยากอยู่ที่เมืองเซวียน
ดังนั้นเจียงเจิ้นหยวนลุงของนางจึงแนะนำให้ฉีเซิ่งเป็นแม่ทัพเมืองเซวียน และหลี่เชียนเป็นแม่ทัพต้าถง
พูดถึงชาติก่อนลุงของนางก็ยังมีบุญคุณที่แนะนำให้หลี่เชียนด้วย
จนกระทั่งนางว่าราชการหลังม่าน แม่ทัพที่เรียกเข้าเฝ้าคนแรกก็คือหลี่เชียน และคนแรกที่ฆ่าก็คือน้องชายของคนสกุลฟาง
เวลานี้ห่างจากการสร้างผลงานและชื่อเสียงของเขาเพียงแค่สามปีเท่านั้น
นิสัย การปฏิบัติตัว และการจัดการสิ่งต่างๆ ของหลี่เชียนต่างก็น่าจะเริ่มมีวี่แววแล้ว
เช่นนั้นเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
เจียงเซี่ยนคิดไม่ออก และรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้านาง ถึงแม้นางจะไม่รู้ ทว่าเพียงแค่เลิกผ้าผืนบางนั้นขึ้นก็จะได้เห็นความจริง แต่นางกลับไม่สามารถเลิกผ้าผืนบางนั้นขึ้นได้สักที และทำได้เพียงปล่อยให้มันแย่ลงไปเรื่อยๆ
ความรู้สึกที่ไร้ความสามารถแบบนี้แย่จริงๆ!
เจียงเซี่ยนบ่นอยู่ในใจ
หลี่เชียนพาหลิวตงเยว่ที่หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกเดินมา
เจียงเซี่ยนเห็นหลิวตงเยว่บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่ว ก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”
“ไม่…ไม่เป็นไรขอรับ” หลิวตงเยว่ปากสั่น เขายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง หลี่เชียนก็วางมือลงบนต้นคอของเขาแล้ว พลางยิ้มและเอ่ยว่า “เขากลัวว่าข้าจะทำร้ายเจ้า”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หลิวตงเยว่ได้ยินก็ตัวแข็งทื่อ
เสียดายที่เจียงเซี
