มา พลางเอ่ยว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
ทุกคนขานรับเสียงเบาว่า “ขอรับ/เจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างโดนตัวนาง
นางก้มหน้ามอง ใกล้เท้ามีไข่มุกอยู่เม็ดหนึ่ง
ไข่มุกนั้นขนาดเท่าเม็ดบัว นอนอยู่บนพื้นหินสีเทาที่สะอาดอย่างโดดเดี่ยว ดูไม่เหมือนมีใครทำตกไว้ที่นี่
และในขณะที่นางลังเล ก็มีไข่มุกอีกเม็ดตกลงใกล้เท้านาง
นางปรายตามองพวกฉิงเค่อที่อยู่ข้างหลังอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนจะไม่มีใครเห็น
นางมองหลิวตงเยว่อีกครั้ง
ทว่าม่านตาที่ควรจะเหลือบลงในเวลานี้ของหลิวตงเยว่กลับมองท้องฟ้าอยู่
นี่อยากจะปกปิดเรื่องราวแต่กลับเปิดเผยออกมาไม่ใช่หรือ?
เจียงเซี่ยนอยากจะหัวเราะมากทีเดียว
นางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เหยียบไข่มุกสองเม็ดไว้ใต้เท้า แล้วเอ่ยกับไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อว่า “พวกเจ้าไปรอที่ริมคลองก่อน ข้ายังมีเรื่องจะคุยกับหลิวตงเยว่อีกนิดหน่อย”
ฉิงเค่อพาเหล่านางในย่อตัวลงและขานรับพร้อมกัน แล้วออกไปจากศาลา
เจียงเซี่ยนมองหารอบด้าน
มีไข่มุกถูกโยนมาอีกเม็ด
เจียงเซี่ยนมองตามรอยไป ก็เห็นหลี่เชียนนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางกิ่งและใบที่เจริญงอกงามดีและเชื่อมต่อกันของต้นไม้โบราณอายุร้อยปีต้นหนึ่งริมคลอง
เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เขาควรจะอยู่ซานซีไม่ใช่หรือ?
เจียงเซี่ยนตกใจมากจนหน้าถอดสี และรีบมองไปรอบๆ
ถึงหลี่เชียนจะเก่งมาก ทว่าที่นี่มีจ้าวเซี่ยวที่ฝีมือเทียบเขาได้ เจียงลวี่ที่ฝีมือไล่เลี่ยกับ
