เขา หวังจ้านที่เฉลียวฉลาดและมีความสามารถ เฉาเซวียนที่คิดอะไรรอบคอบมาก และบวกกับจินเซียวที่ดูเหมือนเปิดเผยตรงไปตรงมาแต่ฝีมือไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน…สำหรับหลี่เชียนถือว่าอันตรายมาก
แต่หลี่เชียนกลับทำอะไรบุ่มบ่าม แถมยังฉีกยิ้มให้นาง และโยนไข่มุกมาอีกเม็ด แล้วยังชี้ไปที่ใต้ต้นไม้
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ ให้นางไปหา
เจียงเซี่ยนโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรดี อยากสะบัดแขนเสื้อและจากไป ก็กลัวว่าคนๆ นี้จะเจอปัญหาอะไรและจำเป็นต้องให้นางช่วยจริงๆ นางคิดแล้วก็สั่งหลิวตงเยว่เสียงเบา “เจ้าพาพวกฉิงเค่อไปรอแถวป่านั้น ข้าไปเดี๋ยวก็มา”
หลิวตงเยว่ไม่กล้าเหลือบมอง เขาขานรับว่า “ขอรับ” อย่างนอบน้อม และเดินออกจากศาลาอย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนไปริมคลองทางสะพานเล็กข้างศาลา
หลี่เชียนกระโดดลงมาจากต้นไม้
เจียงเซี่ยนตกใจมาก และเอ่ยติดกันว่า “ระวังหน่อย ระวังหน่อย!”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ต้นนี้ไม่เท่าไรหรอก ต้นที่สูงกว่านี้ข้าเคยกระโดดมาไม่รู้ตั้งเท่าไร!”
เจียงเซี่ยนไม่เถียงเขา และเข้าเรื่องทันที “เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร? เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่ใหญ่กับจ้าว…ท่านพี่อาจ้านต่างอยู่ที่นี่ด้วย?”
หลี่เชียนยิ้มพลางมองนาง โดยไม่พูดอะไร สายตาลึกซึ้ง ท่าทางองอาจห้าวหาญ แตกต่างจากแต่ก่อนที่ทำอะไรตามใจชอบมาก ทว่าต่างกันตรงไหนนั้น เจียงเซี่ยนก็บอกไม่ถูกอีก
ใบหน้าของนางร้อนขึ้นมาอย่างไม่สามารถอธิบายได้ นางจึงหันหน้าไป
