อด
เฉาเซวียนถูกมอมเหล้าหนักไปหน่อย สุดท้ายจึงกระตุ้นการชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่และความยโสโอหังที่เขาซ่อนเอาไว้หลายวันนี้ออกมาหมด เขาถอดเสื้อนอกและโยนลงบนพื้น แล้วรูดแขนเสื้อขึ้นและยุจินเซียว “หากเจ้ามีฝีมือก็มาสู้กับข้าตัวต่อตัว!”
จินเซียวไม่หลงกลสักนิด และเอ่ยอย่างคลุมเครือเล็กน้อยว่า “ทำไมข้าต้องสู้กับเจ้าตัวต่อตัวด้วย? เจ้าเป็นนักเลงท้องถิ่น ข้าเป็นผู้มีอำนาจที่มาจากต่างถิ่น ข้าไม่อยากสูญเสียอำนาจของตนเองไปหรอก!”
“เจ้าว่าใครน่ะ!” เฉาเซวียนชกจินเซียวหมัดหนึ่งอย่างไม่ปล่อยไปง่ายๆ
จินเซียวเอียงตัวหลบ
ทั้งสองคนเริ่มลงมือแลกหมัดกันไปมาแล้ว
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ต่างตกใจมาก
ไม่คิดว่าพวกเจียงลวี่ไม่เพียงแต่ไม่ห้าม ทว่ายังโห่ร้องอยู่ข้างๆ ด้วย
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ต่างโล่งอก
ในความคิดของพวกนางสองคน เจียงลวี่สุขุมเยือกเย็นและเชื่อถือได้มาตลอด หากเขาคิดว่าไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน
จริงดังที่พวกนางคาดไว้ จินเซียวกับเฉาเซวียนทะเลาะกันอยู่ก็ยิ้มออกมาทั้งคู่ เวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชาทั้งสองคนก็กอดคอกันนั่งลงดื่มเหล้าอีก
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่อดที่หัวเราะออกมาไม่ได้
หวังจ้านมาแล้ว
ทุกคนก็สละที่ให้ ให้คนนำถ้วยชามกับตะเกียบมาให้ และให้คนเปลี่ยนอาหารใหม่ ดูท่าทางจะดื่มกันอีกรอบ
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เคยเห็นแล้ว จึงไม่คิดที่จะอยู่ที่นี่ต่ออีก
ทั้งสองคนให้สาวใช้ที่รับใช้ในโถงบุปผาเล็กไปบอกเจียงลวี่ แล้ว
