ก็กลับป่าไผ่
“เจ้าจะนอนสักครู่หรือไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ด้านหลัง?” เจียงเซี่ยนถามไป๋ซู่ตอนที่ล้างเครื่องสำอาง
“พักก่อนสักครู่เถอะ!” ไป๋ซู่เห็นเจียงเซี่ยนสีหน้าฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย ถึงจะอยากไปดูสวนดอกไม้ด้านหลัง แต่ก็ยังเลือกข้อเสนอที่ดีกับเจียงเซี่ยนมากกว่า
เจียงเซี่ยนก็เหนื่อยแล้วจริงๆ นางขึ้นเตียงและนอนลงไม่กี่อึดใจก็หลับแล้ว
ไป๋ซู่มองใบหน้าที่แลดูสงบนิ่งเป็นพิเศษเพราะหลับสนิทของนาง แล้วก็สอดมุมผ้าห่มเข้าไปในผ้าห่มให้นางอย่างเอ็นดู
คนอื่นต่างคิดว่าเจียงเซี่ยนโชคดี มีแต่นางที่คิดว่าเจียงเซี่ยนน่าสงสาร
หากตัดบรรดาศักดิ์ท่านหญิงเจียหนานและคุณหนูใหญ่จวนเจิ้นกั๋วกงเหล่านั้นทิ้งไปแล้ว นางก็เป็นเพียงเด็กสาวที่บิดามารดาเสียชีวิตแล้วทั้งคู่และเติบโตมากับท่านยายเท่านั้น ดังนั้นไป๋ซู่หวังเป็นอย่างมากว่าเจียงเซี่ยนจะมีความสุขได้
นางนอนไม่ค่อยหลับ จึงลุกขึ้นมานอนตะแคงอ่านนิยายที่แทรกโคลงประกอบดนตรีและเพลงเอาไว้ด้วยบนเตียงอรหันต์
ตอนที่เจียงเซี่ยนตื่นขึ้นมา ไป๋ซู่ก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว
นางนอนอย่างเงียบๆ คนเดียวครู่หนึ่งถึงจะลุกขึ้น
ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามารับใช้
เจียงเซี่ยนถามพวกนาง “จ่างจูไปไหนแล้ว? พวกคุณชายใหญ่ต่างทำอะไรกันอยู่? ตอนนี้ยามไหนแล้ว?”
ฉิงเค่อยิ้มพลางตอบว่า “ตอนนี้ผ่านกลางยามเซิน[1]ไปหนึ่งเค่อ ท่านหญิงชิงฮุ่ยอ่านหนังสืออยู่ในห้องตลอด รอนานแล้วท่านหญิงก็ไม่มีวี่
