ั้งแต่แรกเห็นกระมัง?
ผู้หญิงแบบนี้ ถึงจะเป็นหญิงงามที่แท้จริงกระมัง?
จ้าวเซี่ยวอดที่จะเงยหน้ามองไปทางจ้าวอี้ไม่ได้
จ้าวอี้กำลังมองเจียงเซี่ยนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และปล่อยให้เจียงเซี่ยนไม่พอใจเขา “ทำไมถึงดูโคมไฟที่ตกแต่งสีสันสวยงามไม่ได้และต้องไปเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลาบสือช่า ที่นั่นทั้งกว้างโล่งและรกร้าง มีอะไรน่าสนุก…เล่นบนน้ำแข็งที่อุทยานหลวงตะวันตกไม่ดีหรือ?”
อุทยานหลวงตะวันตกเป็นสถานที่ที่เจียงเจิ้นอิงตาย เจียงเซี่ยนไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปที่นั่นเลย
แต่จ้าวอี้ไม่อยากให้ไปที่นั่นเพราะกลัวเจียงเซี่ยนจะเจ็บปวด จึงทำได้เพียงเอ่ยว่า “ถึงเวลานั้นพวกเราพาองครักษ์ไปด้วย พวกคนแก่จะได้ไม่พูดเป็นต่อยหอย”
เพราะทะเลสาบสือช่าทั้งลับตาคนและหนาวเย็น จึงไม่จำเป็นต้องเชิญเหล่าราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการไปร่วมสนุกด้วยแล้ว พระญาติอย่างพวกเขาไปกับตระกูลขุนนางชั้นสูง จ้าวอี้ก็จะได้ทำทุกอย่างได้ตามใจชอบและเล่นได้อย่างมีความสุขมากขึ้น
เจียงเซี่ยนไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว จึงตอบอย่างขอไปทีว่า “ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันเถอะ!”
จ้าวอี้รู้สึกว่านี่เป็นการตอบที่ดีมากแล้ว จึงเอ่ยว่า “งั้นข้าจะไปบอกเสด็จย่าสักหน่อย เสด็จย่าจะได้ไม่เป็นกังวล”
เจ้ารู้ว่าไทฮองไทเฮาจะเป็นห่วง แล้วยังไปบอกอีกฝ่าย ไทฮองไทเฮาจะต้องไม่อนุญาตให้นางตามจ้าวอี้ไปทะเลสาบสือช่าอย่างแน่นอน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพ
