ลงเล็กๆ ให้นางอีกแปลงหนึ่งดีกว่า”
ไม่ว่าที่ดินที่จ้าวอี้ให้เป็นรางวัลจะเล็กแค่ไหน ถึงอย่างไรก็เป็นที่ดินของราชสำนัก เพียงเรื่องนี้ก็พอที่จะทำให้คนตกใจกลัวจนพูดไม่ออกแล้ว
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ และเอ่ยว่า “ฝ่าบาทจะให้รางวัลเท่าไรก็ได้! อย่างไรสุดท้ายจ่างจูก็นำไปตระกูลเฉาอยู่ดี”
จ้าวอี้หัวเราะ และไม่ตอบสิ่งใด
อาหารมื้อค่ำนั้นก็ถือว่าทั้งแขกและเจ้าภาพต่างกินอย่างมีความสุขเต็มที่
ทว่าไม่ช้าก็เร็วไป๋ซู่ก็ต้องออกจากวัง พอผ่านวันก่อนวันส่งท้ายปีเก่าไปแล้ว เจียงเซี่ยนก็เริ่มช่วยนางเก็บของ ฮูหยินเป่ยติ้งโหวก็ให้คนมาแจ้งข่าวเช่นกันว่าให้ไป๋ซู่อยู่ฉลองปีใหม่ในวัง แล้วนางค่อยเข้าวังมาเยี่ยมไป๋ซู่ ตอนประชุมว่าราชการครั้งใหญ่วันที่หนึ่ง
ไป๋ซู่ถอนหายใจเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าได้ฉลองปีใหม่ในวังแล้ว!”
ดังนั้นปีนี้เจียงเซี่ยนจึงไม่กลับไปฉลองปีใหม่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงเช่นกัน
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยสิ่งใด และชี้หลิ่วเย่กับหลิ่วเหมยนางในสองคนที่รับใช้ไป๋ซู่ “เจ้าจะพาพวกนางออกไปจากตำหนักหรือให้ที่บ้านจัดหาคนใหม่ให้?”
คนที่อยู่ในวังล้วนเป็นนางใน ตามหลักแล้วรับใช้ฮ่องเต้ ไป๋ซู่สามารถใช้งานได้แต่พาออกไปจากวังไม่ได้ ทว่าทุกเรื่องต่างมีข้อยกเว้น ขอเพียงแค่ทำให้ถูกต้องตามขั้นตอน ก็ให้นางในสองคนลาออกได้เช่นกัน
ไป๋ซู่คิดแล้วก็เอ่ยว่า “หากไม่ลำบาก ก็ให้พวกนางตามข้าไปแ
