“แน่นอนอยู่แล้ว” หลี่เชียนรับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วย ผู้หญิงอย่างนาง ต่อให้มีแผนการแค่ไหน ไม่มีคนช่วยก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน เรื่องบางเรื่องที่เขาควรจะบอกนางก็ต้องบอกนางอยู่แล้ว ส่วนเรื่องที่ไม่ควรบอกนางก็จะปิดบังไว้อย่างแน่นอน เพียงแต่เขาต้องใช้ความคิดให้มากขึ้น และอย่าทำลายงานของนางก็พอแล้ว “ต่อไปข้ามีเรื่องอะไรก็จะบอกท่าน”
‘ต่อไปมีเรื่องอะไร’ อะไรกัน นางแค่อยากให้เขาบอกนางเรื่องที่เกี่ยวพันถึงนางเท่านั้น…ทว่าหากนางจริงจังกับคำพูดของหลี่เชียนมากเกินไปต่อไป และเขาสามารถพูดจาให้คนโกรธแทบตายอย่างไม่มีเหตุผลได้มากมาย สุดท้ายอ้อมไปอ้อมมา นางก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม
นางมีบทเรียนแล้ว คิดแล้วก็รู้สึกเหนื่อย ถึงแม้จะรู้สึกว่าคำพูดของเขาไม่เข้าหู แต่ก็ขี้เกียจที่จะคิดเล็กคิดน้อยกับเขาแล้วเช่นกัน จึงพยักหน้าไปส่งๆ
หลี่เชียนเข้ามาใกล้เหมือนจะซุบซิบ และถามนางเสียงเบา “ท่านไม่คิดจะแต่งงานกับฝ่าบาทแล้วใช่หรือไม่?”
นางบอกว่าตนเองจะแต่งงานกับจ้าวอี้ตั้งแต่เมื่อไร?
เจียงเซี่ยนเบิกตาโต
