หลี่เชียนรีบอธิบายว่า “ข้าคิดเช่นนี้ ไม่งั้นท่านก็คงจะไม่จัดการแม่นมฟางแบบนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นลูกคนแรกของฝ่าบาท ไม่ว่าจะคลอดออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ทำให้ท่านเสียหน้ามากทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝ่าบาทยังวางตัวเป็นเพื่อนเล่นกับท่านมาตั้งแต่เด็กด้วย…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ สายตาที่เขามองเจียงเซี่ยนก็แปลกไปเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนเกลียดเรื่องแบบนี้เป็นอย่างมาก สายตาฉายแววไม่สบอารมณ์
“ข้ากำลังคิดว่าสาเหตุที่เจิ้นกั๋วกงยอมสนับสนุนฝ่าบาท คงจะไม่ใช่เพราะฝ่าบาทสัญญากับเจิ้นกั๋วกงว่าจะแต่งงานกับท่านหลังจากทำงานสำเร็จใช่หรือไม่?” กว่าหลี่เชียนจะหาโอกาสได้สักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจึงคิดว่าถามให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า ส่วนทำไมต้องถามให้ชัดเจนนั้น เขาแค่รู้สึกว่าตนเองเพียงทำไปตามความต้องการของเจียงเซี่ยน จะได้ไม่ผิดพลาดอีกครั้ง
เจียงเซี่ยนปรายตามามองหลี่เชียน และเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดมากไปแล้ว!”
