หลี่เชียนรู้ว่าเวลานี้ตนเองควรจะหยุดแค่พอหอมปากหอมคอ แต่เขาก็ยังยับยั้งความปรารถนาที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจไว้ไม่ได้ จึงต้องสืบสาวราวเรื่องให้ถึงที่สุด “ข้าคงจะไม่ได้เดาถูกแล้วใช่หรือไม่? งั้นตระกูลเจียงจะไม่เสียเปรียบงั้นหรือ? เจิ้นกั๋วกงได้รับการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ต่อไปอีกก็เป็นได้เพียงซานกงกับซานกู[1]แล้ว ข้าคิดว่าด้วยนิสัยของเจิ้นกั๋วกง น่าจะไม่อยากให้ตนเองอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญขนาดนั้นกระมัง?” เขาเอ่ยพลางพึมพำว่า “ข้าก็ว่า ทำไมตอนนั้นที่เฉาไทเฮาโต้คารมกับเหล่าขุนนาง เจิ้นกั๋วกงถึงได้หลีกเลี่ยงที่จะพูด เขาต้องกลัวว่าตนเองจะเด่นเกินไปอย่างแน่นอน แล้วตอนที่ให้รางวัลตามความดีความชอบก็จะจัดการยาก อยากเห็นตัวตนที่แท้จริงของเจิ้นกั๋วกงด้วยตาตนเองจริงๆ เลย! เขาต้องสู้กับเฉาไทเฮาได้อย่างสูสีแน่…ไม่แน่อาจจะเก่งกาจกว่าเฉาไทเฮาด้วยซ้ำ…”
เจียงเซี่ยนหายใจติดขัด
ถือว่าหลี่เชียนพูดแทงใจดำนางแล้ว
ชาติก่อนจ้าวอี้ก็ทำตัวคลุมเครือแบบนี้ ลุงของนางไม่อาจบอกอะไรนางได้ เพราะชายหญิงต่างกันและความแตกต่างของลำดับศักดิ์ ทำให้จ้าวอี้ฉวยโอกาสลงมือได้
แต่นางก็แปลกใจเช่นกัน คุยกับหลี่เชียนไปเรื่อยๆ ก็นอกเรื่องไปไกลอีกแล้ว!
นางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามหลี่เชียน “เจ้ามาทำอะไรกันแน่?”
