เดินตามไช่ติ้งจงเข้ามา
เขาหน้าตาเคร่งขรึมจริงจัง ให้ความรู้สึกว่าพูดน้อยมากแต่กลับน่าเชื่อถือ
เฉาไทเฮารู้สึกว่าเวลานี้ตนเองก็ยืนอยู่ริมหน้าผา นางแค่อยากกลับไปที่ที่ปลอดภัยเร็วหน่อยเท่านั้น
ไม่เช่นนั้นถึงตอนที่จ้าวอี้รู้แน่ชัดว่าตัวนางมีอำนาจมากแค่ไหนกันแน่ เขาอาจจะฆ่านางก็ได้
“เจียงเจิ้นหยวน” นางเรียกเจิ้นกั๋วกงอย่างไม่เกรงใจแม้แต่นิดเดียว “ต่อหน้าคนฉลาดไม่พูดโกหก ข้าก็ไม่ใช่หญิงชาวบ้านที่อ่อนต่อโลกเช่นกัน พวกเรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ ในเมื่อพวกเจ้าตั้งใจวางแผนเรื่องแบบนี้ก็คงจะต้องมีแผนการอยู่ในใจตั้งนานแล้ว หลังจากข้ามอบอำนาจคืนให้ฝ่าบาทแล้ว พวกเจ้าคิดจะจัดการกับข้าอย่างไร!”
ถึงจะหลอกตนเองก็ต้องปิดหูไว้เช่นกัน
จะให้เฉาไทเฮาตายทันทีที่ฮ่องเต้ว่าราชการด้วยตนเองไม่ได้
อ๋องเจี่ยนเข้าใจเจียงเจิ้นหยวน จึงไม่มองเจียงเจิ้นหยวนแม้แต่ครั้งเดียว
ทว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างวังจี่เต้าไม่ได้สนิทกับเจียงเจิ้นหยวน เขามองเจียงเจิ้นหยวนแล้วก็ร้อนใจมาก กลัวมากว่าเขากับจ้าวอี้จะร่วมมือกันเสนอให้ฆ่าเฉาไทเฮาเสียเดี๋ยวนี้
ใครจะรู้ว่าเจียงเจิ้นหยวนกลับตอบว่า “กระหม่อมแล้วแต่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
คนที่อยู่ในห้องต่างพากันอึ้ง
จ้าวอี้ดีใจสุดขีด ทว่าพวกอ๋องเจี่ยนกลับถอนลอบหายใจ คิดว่าตระกูลเจียงสมกับเป็นตระกูลขุนนางที่ยืนยาวมาร้อยปี คิดทบทวนดูว่าตนเองบอกฮ่องเต้ตรงเกินไปแล้วหรือไม่ มีแต่เฉาไทเฮาที่รู้ว่าครั้งนี้เจอคู่แข่
