ด้วยโซ่เงินเส้นบาง
กระดิ่งก็ส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นมา ราวกับบทเพลงแห่งความสุข
เจียงเซี่ยนรู้สึกหงุดหงิด
นี่จะทำอะไรได้?
ต่อให้แขวนไว้บนคอแมว ก็เกรงว่าแมวตัวนั้นจะถูกรบกวนจนอยู่อย่างสงบไม่ได้เช่นกัน
นางแกว่งกระดิ่งนั้น
เสียงกรุ๊งกริ๊งก็ดังขึ้นในห้องอย่างต่อเนื่อง
ฉิงเค่อยิ้มพลางเข้ามาช่วยเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้า
ไป่เจี๋ยช่วยนางถอดเครื่องประดับบนตัว
เพียงแต่หลังจากนางถอดปิ่นปักผมมุกบนศีรษะ เครื่องหยกบนหู และหยกแขวนตรงเอวที่คอยควบคุมการเดินของเจียนเซี่ยนออกแล้ว ตอนที่จะไปถอดกำไลข้อมือลายกิ่งไม้และดอกไม้ทองคำบริสุทธิ์ประดับหยกที่สวมอยู่บนข้อมือของเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนกลับยกมือหลบไป่เจี๋ย และเอ่ยว่า “กำไลอันนี้ข้าชอบมาก ไม่ต้องถอดแล้ว”
ไป่เจี๋ยขานรับ “เจ้าค่ะ” เสียงเบา ทว่าในใจกลับแอบรู้สึกแปลกใจ
ท่านหญิงไม่ค่อยชอบสวมเครื่องประดับมาตั้งแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกแหวนและกำไลข้อมือ นางมักจะบอกว่าใส่แล้วอึดอัด ยิ่งไปกว่านั้นเวลานอนก็ต้องถอดเครื่องประดับมากมายบนตัวออกหมด ทว่าหลังจากกลับมาจากที่เจอหลี่เชียนในอุทยานหลวงวันนั้น ท่านหญิงไม่เพียงแต่จู่ๆ ก็หากำไลข้อมืออันหนึ่งจากก้นหีบมาสวมไว้บนข้อมือ ทว่ายังสวมไว้บนข้อมือทั้งวันทั้งคืนไม่ยอมถอดออกอีกด้วย…ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำไลข้อมืออันนั้นมีอะไรดี?
นางกับฉิงเค่อช่วยห่มผ้าให้เจียงเซี่ยนเรียบร้อย ก็ปล่อยม่านเตียงลง และถอยออกไป
ทำไมหลี
