สาบคุนหมิงหนึ่งคืนแล้วถึงจะกลับมา
ฮ่องเต้ก็จะพักผ่อนที่นั่นเช่นกัน
ไป๋ซู่สืบอย่างละเอียด แล้วก็แอบสังเกตความน่าสงสัยของฮ่องเต้
พวกนางต่างเติบโตในวัง กฎทุกข้อท่องจำได้ขึ้นใจ
เจียงเซี่ยนได้ข่าวมาไม่มากนัก จึงตัดสินใจส่งคนไปลองสืบ
นางให้คนไปเชิญหลิวเสี่ยวหม่านมา “เจ้าลองไปถามฝ่าบาทว่า วันเฉลิมพระชนมพรรษานั้นวางแผนไว้อย่างไรบ้าง? วันนั้นข้าก็อยากไปดูบรรยากาศคึกคักด้วย”
หลิวเสี่ยวหม่านยิ้มพลางเตือนนาง “ไทฮองไทเฮาตรัสว่าไม่ไป ท่านหญิงยังจะไปหรือขอรับ?”
หลิวเสี่ยวหม่านหน้าขาวไร้หนวด จมูกโด่งตาเรียว อายุเกินห้าสิบปี ตอนที่ไม่พูดก็ยิ้มเล็กน้อย สุภาพและใจดีมาก
เขาเห็นเจียงเซี่ยนมาตั้งแต่เด็กจนโต
หลังจากไทฮองไทเฮาเสียชีวิต เขาขอไปเฝ้าสุสานของไทฮองไทเฮาเอง ตอนหลังเขาเป็นโรคไขข้ออักเสบที่นั่น ป่วยมานานแล้วก็ไม่ยอมปริปากบอก จนนางบังเอิญรู้เข้า จึงแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้บัญชาการหนานจิง และให้เขาพักฟื้นที่หนานจิง
สำหรับคนอื่น หลิวเสี่ยวหม่านเป็นเพียงคนรับใช้ ทว่าสำหรับเจียงเซี่ยน คนที่ติดตามรับใช้อยู่ข้างกายนางอย่างพวกเขา เจอหน้ากันทุกวัน อยู่ด้วยกันทุกวัน ล้วนเป็นคนที่นางใกล้ชิดที่สุด
หลิวเสี่ยวหม่านก็รู้เช่นกัน ดังนั้นปกติเขาถึงกล้าเอ่ยเรื่องพวกนี้
เจียงเซี่ยนก็รู้เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่ได้โกรธอย่างจริงจัง
“ข้าก็แค่อยากไปดูพวกที่เล่นกายกรรม” นางเอ่ยพลางแสร้งทำท่าผิดหวัง
หลิวเสี่ยวหม่านเห็นแล้วก็รู้ส
