้
เมื่อกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ที่มืดครึ้มน่าสะพรึงกลัว เมื่อมองร่างที่ค่อย ๆ ไกลออกไปของเฝ่ยไป๋ลู่ เหมียวจื่ออั๋งกัดฟันแล้วเดินตามไป
“เธอแน่ใจเหรอว่าถ้าเราเดินทางนี้แล้วจะไม่หลงทาง?”
เฝ่ยไป๋ลู่ไม่แปลกใจเลยที่เขาเลือกเดินตามมา ก่อนชี้ไปที่พื้น
“คนเรามีตา ต้องใช้ให้เชี่ยวชาญ มีรอยเท้าอยู่บนถนน”
เหมียวจื่ออั๋งมองไปตามทางนิ้วมือของเฝ่ยไป๋ลู่ แล้วก็มองเห็นรอยเท้าที่สังเกตเห็นได้ยากแถบหนึ่งจริง ๆ
ผิวหน้าดินที่เปิดโล่งนั้นนุ่มมาก ทำให้ร่องรอยบริเวณโดยรอบที่เกิดจากคนเหยียบมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อย
ถ้าเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ชี้ให้เห็น เขาก็คงไม่สนใจ
เหมียวจื่ออั๋งประหลาดใจ “เธอเห็นทั้งหมดนี่เลยเหรอ! เธอไม่ให้ฉันถอดชุดไว้ทุกข์ เพราะว่าค้นพบอะไรด้วยใช่ไหม? พวกเราถูกคนโยนมาที่นี่ใช่ไหม?”
“คนเราถึงจะมีปาก แต่ก็ไม่ควรพูดเวลาที่ไม่ควร”
เสียงของเฝ่ยไป๋ลู่ดังมาอย่างเย็นชา
เหมียวจื่ออั๋งสะอึก
ยัยผู้หญิงปากร้ายคนนี้นี่!
หลังจากที่เดินกันอยู่เงียบ ๆ ในที่รกร้างอยู่สักพัก จู่ ๆ เฝ่ยไป๋ลู่ก็หยุดเดินแล้วพูดว่า “มีการเคลื่อนไหว”
แต่ชายหนุ่มจะไม่ได้ยินได้ยังไง? ในตอนนี้เองเหมียวจื่ออั๋งคิดจะถามให้ชัดเจน ทันใดนั้นเขาก็ถูกเฝ่ยไป๋ลู่ดึงไปที่กองหญ้าแห้งข้าง ๆ และใช้กองหญ้าบดบังร่างเขาเอาไว้
การเคลื่อนไหวของเฝ่ยไป๋ลู่รวดเร็วราวสายฟ้าฟาด เหมียวจื่ออั๋งไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวใด ๆ มันเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น แต่สิ่งที
