ก้าวโดยไม่ลังเล บางทีแรงผูกมัดหายไปอย่างกะทันหันมากเกินไป เฉียวถิงเลยเตรียมตัวไม่พอ ฝีเท้าที่ถอยหลังดูเหมือนโซเซอยู่บ้าง หลังจากที่ถอยหลังติดต่อกันสี่ห้าก้าว เฉียวถิงที่ยืนได้มั่นคงแล้วค่อยเอามือขวากดไปที่หน้าอกตัวเองเบาๆ ฝืนข่มกลั้นความเจ็บปวดแสนสาหัสที่มาจากภายในร่างกาย แววตาเปลี่ยนเป็นดำทะมึน ถึงขนาดที่มีร่องรอยความสิ้นหวังอยู่ด้านใน…
หรือว่าโลกใบนี้มีปีศาจอัจฉริยะอยู่จริงๆ? อายุสิบเจ็ดก็ไปถึงระดับเขตแดนแล้ว ปีศาจอัจฉริยะแห่งยุคแบบนี้ เขาสามารถเอาชนะได้จริงๆ เหรอ? ความสงสัยแล่นวาบขึ้นในใจ ทว่าแป๊บเดียว เฉียวถิงก็กลับมาเยือกเย็นดังเดิม เขานึกได้ว่านี่ไม่ใช่ยุคหัวเซี่ยโบราณที่ทักษะการต่อสู้มือเปล่าเรืองอำนาจ หากแต่เป็นยุคที่หุ่นรบคือราชา เขาเป็นนักเรียนเพียงคนเดียวในโรงเรียนทหารที่เลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาได้ตอนปีสี่ ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิงเซียวที่เป็นตำนานของหัวเซี่ยเหมือนกัน ต่อให้อีกฝ่ายเป็นปีศาจอัจฉริยะด้านทักษะการต่อสู้มือเปล่า แต่ในด้านหุ่นรบ เขา เฉียวถิงยังคงแข็งแกร่งที่สุด!
เฉียวถิงจิตใจสงบลงแล้ว แววตาก็เปล่งประกายอีกครั้ง แต่พอเขานึกได้ว่าตอนนี้หลิงหลานเป็นผู้ควบคุมระดับพิเ
