ิดว่าปู้หุ่ยเล่มนี้กลับทำได้…
“อาวุธเล่มนี้ทรงพลังมากเลย” หลิงเซียวกล่าวชม
“นี่เป็นผลงานที่รุ่นพี่คนหนึ่งในโรงเรียนวิจัยสร้างออกมา ขอเพียงใช้อย่างเหมาะสม ต่อให้ติดตั้งไปจนถึงหุ่นรบไพ่ราชาก็ไม่มีทางถูกคัดออก” หลิงหลานชอบอาวุธเล่มนี้มากจริงๆ เห็นได้ชัดว่าตอนที่เธอแนะนำมันก็แฝงไปด้วยความภูมิใจเล็กน้อย
“ไว้รอให้รุ่นพี่คนนั้นของลูกเติบโตขึ้นแล้วทำการดัดแปลงอาวุธเล่มนี้สักสองสามครั้ง ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะใช้ได้นานมากขึ้น” หลิงเซียวเอ่ยพลางทอดถอนใจ
“ยังทำการดัดแปลงได้อีกสองสามครั้งเหรอครับ?” หลิงหลานสงสัยขึ้นมา เธอยังคิดว่าอาวุธทุกอย่างต่างสร้างเสร็จในครั้งเดียวเสียอีก
“แน่นอน ดังนั้นหน่วยหุ่นรบที่เติบโตเต็มที่ จำเป็นต้องมีช่างพัฒนาที่เก่งกาจสักคน เขาสามารถทำให้กำลังรบของหน่วยรบพุ่งสูงขึ้นได้” แน่นอนว่าเมื่อไปถึงระดับราชันขึ้นไป ทุกอย่างนี้ต่างเป็นเมฆที่ล่องลอย
“หน่วยหุ่นรบต่างเป็นคนของภาควิชาหุ่นรบตั้งกลุ่มกันขึ้นมาไม่ใช่เหรอครับ?” คำพูดของหลิงเซียวทำให้หลิงหลานมึนงง เธอนึกว่าหน่วยหุ่นรบต่างเป็นคนของภาควิชาควบคุมหุ่นรบมาตั้งกลุ่มด้วยกันเสียอีก
“ไม่ใช่อยู่แล้ว…” หลิงเซียวตอบด้วยความตกตะลึง หรือว่าหลิงหลานไม่รู้เรื่องนี้? หลิงเซียวอึ้งไปก่อนจะเข้าใจ ปกติแล้วการสั่งสอนเรื่องพวกนี้ต่างเป็นหน้าที่ของพ่อ และเขาหายตัวไปสิบหกปี พอกลับมาก็มีการงานต่างๆ รัดตัว ไม่มีโอกาสพูดคุยกับลูกสาวตัวเองดีๆ เลย
