กี่ยวกับฉันเลย ในเมื่อพวกเราสอบเข้าโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งได้ ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี ทำไมนายยังต้องมาหาเรื่องฉันด้วย” อู๋เผยถามด้วยสีหน้าเยือกเย็น
“เพราะว่าเมื่อสิบปีก่อนฉันจะอัดนายสักยก แต่นายดันหนีเร็ว ไปโดฮาแล้วไม่เคยกลับมาตลอดสิบปี ไม่นึกเลยว่าในที่สุดวันนี้ก็เจอนายจะได้ชำระหนี้ในตอนนั้นเสียที” อู๋หย่งกล่าว “หักมือขวาหรือว่าขาสองข้างของนายดีล่ะ? ให้นายชิมรสชาติความทรมานของฉันในตอนนั้น”
อู๋เผยเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “อู๋หย่ง นายอย่าทำเกินไป ที่นี่เป็นคนจากโดฮาทั้งนั้น”
“ฮ่าๆ พวกเขาจะออกหน้าเพื่อนายเหรอ? คนจากสถาบันพวกนายที่สอบเข้าโรงเรียนทหารได้ก็มีแค่นายคนเดียวไม่ใช่เหรอ?” อู๋หย่งรู้เรื่องเกี่ยวกับอู๋เผยเป็นอย่างดี
“จับมัน!” อู๋หย่งพูดกับเพื่อนข้างๆ
ในขณะที่คนเหล่านั้นเตรียมตัวจะจับอู๋เผย เสียงหนึ่งที่ฟังดูเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาว่า “เหอะ ใครอนุญาตให้นายรังแกคนของฉัน?”
เวลานี้เอง หลี่อิงเจี๋ยพาลูกทีมของเขามาตรงเบื้องหน้าพวกเขา หลี่อิงเจี๋ยเชิดคางอย่างหยิ่งยโส ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดูถูก สีหน้าที่ไม่แยแสฝ่ายตรงข้ามอย่างชัดเจนแบบนี้ทำให้โทสะบนใบหน้าพวกอู๋หย่งพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เขาไม่ใช่คนของสถาบันพวกนายสักหน่อย” อู๋หย่งฝืนข่มกลั้นโทสะในใจ เตือนหลี่อิงเจี๋ยอย่างเย็นชาว่าอย่าออกหน้าส่งเดช
“เหอะ! ไม่มีคนบอกนายหรือไงว่า คนของโดฮาเป็นคนในความคุ้มครองของฉัน?” คำพูดนี้ของหล
