คลที่อยู่บนภาพวาด ถึงแม้ว่าจะสมบูรณ์แบบแต่ก็เลื่อนลอยไม่สมจริง
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้กลับพังทลายเนื่องจากเธอเข้าไปในมิติมรดกของหลิงเซียวโดยไม่ได้ตั้งใจ ถึงแม้ว่าหลิงเซียวในมิติมรดกจะเป็นร่างจิต แต่ถึงยังไงก็เป็นการสะท้อนนิสัยที่แท้จริงของหลิงเซียว น้ำเสียงการตอบโต้ข้างในคือบทสนทนาในจินตนาการที่หลิงเซียวทิ้งไว้ก่อนหน้าที่หลิงหลานจะเกิด หลิงหลานสัมผัสได้ถึงความรักอันลึกซึ้งของหลิงเซียวที่มีต่อลูกตัวเองจากในนั้น….
หลิงเซียวเป็นพ่อที่อ่อนโยนแน่นอน เขายินดีมอบความเชื่อมั่นให้กับลูกตัวเอง ให้ความรักทะนุถนอมที่มากมายและอบอุ่นที่สุดในตอนที่ลูกต้องการ….หลิงหลานสามารถรับรู้ได้ทั้งหมดจากการพูดคุยติดต่อกันจนเธอรู้สึกสะเทือนใจ
หลิงหลานยังจำได้ว่า ตอนที่พวกเขาสองคนเจอหน้ากันครั้งแรกในมิติมรดก สุดท้ายหลิงเซียวเคยถามหลิงหลานว่าเรียกเขาว่าพ่อได้หรือเปล่า…คำขอนี้ถูกหลิงหลานเมินมาตลอด เพราะว่าตอนนั้นหลิงหลานไม่สามารถเห็นผู้ชายที่แปลกหน้าและยังหนุ่มอย่างไม่เข้าท่าเป็นพ่อของตัวเองได้จริงๆ
แต่หลายปีที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน หลิงหลานเข้าไปที่มิติมรดกเพื่อรับการชี้แนะของหลิงเซียวอยู่บ่อยๆ ได้แลกเปลี่ยนความรู้กับหลิงเซียว ได้สัมผัสถึงความคาดหวังและการอบรมสั่งสอนของพ่อที่มีต่อลูก นี่ทำให้หลิงหลานไม่สามารถเมินความรักและการทุ่มเทของหลิงเซียวได้อีกเช่นกัน….
หลิงหลานพูดพึมพำว่า “ใช่แล้ว ต้องหาโอกาสไปเจอเขาสักครั้ง!”
