มีนิสัยอดทนดีเยี่ยมสุดๆ กำลังรอคอยให้ลูกที่มีนิสัยดื้อของตัวเองกลับบ้านหลังจากที่เล่นพอแล้วด้วยความอดทนอย่างหาใดเปรียบ…
หลิงหลานถึงขนาดเกิดภาพลวงตาว่า หลิงเซียวนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือเหงาๆ คนเดียวในวันที่เธอไม่ได้เข้ามาหรือเปล่า รอคอยมาเป็นวันเวลานับไม่ถ้วนเพื่อรอช่วงเวลาที่เธอเปิดประตูห้อง?
หลิงหลานเจ็บปวดใจ ริมฝีปากสั่นระริก ในที่สุดทั้งสองคำก็หลุดออกมาจากปาก “พ่อ!” ถึงแม้ว่าเสียงนี้จะเบาสุดขีด แต่กลับดังชัดเจนภายในห้องหนังสือที่เงียบเชียบกว้างโล่ง
หลิงเซียวที่เดิมทียิ้มพลางนั่งตัวตรงสง่างามอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือได้ยินคำเรียกขานของหลิงหลานก็ลุกขึ้นมาทันที เนื่องจากเคลื่อนไหวมากเกินไป ทำให้โต๊ะหนังสือสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หนังสือหลายเล่มที่ตั้งอยู่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือร่วงลงพื้นโดยพลัน ตอนนี้หลิงเซียวไม่มีเวลามาคำนึงเรื่องพวกนี้แล้ว เขาเอ่ยด้วยใบหน้าตื่นเต้นว่า “หลิงหลาน เมื่อตะกี้นี้ลูก…เรียกพ่อว่าอะไรนะ?”
หลิงหลานเห็นมือขวาของหลิงเซียวที่ห้อยลงต่ำกำหมัดแน่นทันที ในแววตามีความประหลาดใจแกมยินดี ดูกระสับกระส่าย และมีร่องรอยความหวาดกลัวที่ไม่สามารถปกปิดไว้ได้ หลิงหลานนึกไม่ถึงอย่างยิ่งว่าหลิงเซียว ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะที่เป็นอาวุธสุดยอดของสหพันธรัฐ ผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่จุดสูงสุดของมวลมนุษย์ตรงหน้านี้ก็มีช่วงเวลาที่หวาดกลัวเหมือนกัน…และความกลัวของเขาคือ ลูกของเขาจะไม่ยอมเรียกเข
