าว่าพ่อ
เมื่อเห็นหลิงเซียวเป็นแบบนี้ ในใจหลิงหลานปนเปไปด้วยความรู้สึกต่างๆ บอกไม่ได้ว่าเป็นความยินดีหรือว่าความโศกเศร้า ทว่ากระบอกตากลับปวดร้าว…ก่อนหน้าที่หลิงเซียวจะตาย ตอนนั้นเขาจะกลัวแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า กลัวว่าเธอที่ไม่มีพ่อนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปสุดท้ายจะไม่อยากยอมรับพ่อคนนี้หรือเปล่า?
“พ่อ!” การเรียกครั้งแรกยากมากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หลังจากที่เรียกออกมาแล้วจริงๆ การเรียกครั้งต่อมาก็ง่ายมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คำว่าพ่อที่หลิงหลานเรียกครั้งนี้ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงและก็ก้องกังวาลกว่าการเรียกครั้งแรกมากนัก
“ฮื่อ!” หลิงเซียวตอบกลับเสียงหนักๆ ใบหน้าที่เดิมทีเคร่งเครียดพลันผ่อนคลายลงมาและระบายยิ้มกว้าง ดวงตาส่องประกายเจิดจ้าทำให้คนไม่สามารถสบตาตรงๆ ได้ ต่อให้เป็นหลิงหลานที่เห็นชายงามจนชินก็รู้สึกว่าดวงตาพร่ามัวตะลึงงันไปในพริบตาเช่นกัน
เสี่ยวซื่อที่อยู่ด้านข้างน้ำลายหกโดยไม่รู้ตัวและอุทานด้วยความตะลึงว่า “ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่า ลูกพี่เหมือนใคร…” เขายังจำตอนที่ลูกพี่อายุหกขวบได้ รอยยิ้มเดียวก็สามารถดูดวิญญาณผู้คนได้ ตอนนั้นเขายังงุนงงอยู่ว่าลูกพี่มีความสามารถนี้ได้ยังไง ที่แท้ก็ถ่ายทอดมาจากคุณพ่อของตัวเอง
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานได้สติขึ้นมาทันใด เธออดถลึงตาใส่เสี่ยวซื่ออย่างดุดันไม่ได้ เสี่ยวซื่อจอมโง่เง่าพูดจาไร้สาระอะไรออกมา? เธอเป็นลูกของหลิงเซียว นอกจากนี้โบร
