้หรือไม่ว่า วันนี้เมื่อปีที่แล้ว พี่น้องร่วมสาบานของข้าหลินอาเซิงก็ตายด้วยน้ำมือของเจ้า
วันนี้เจ้าตกอยู่ในมือข้าแล้ว อีหนูรอดูข้าจัดการกับเจ้า”
ชั้นสองของโรงเตี๊ยม เสียงของชิวเอ้อร์เหนียงลอยมาเอื่อยๆ “ทำของแตกต้องชดใช้นะ ประเมินเงินในกระเป๋าตัวเองก่อนว่าพอจ่ายหรือไม่”
ชายที่ดูเหมือนโครงกระดูกหัวเราะเสียงดัง “เอ้อร์เหนียงวางใจ ต่อให้ข้ารื้อโรงเตี๊ยมของท่าน ข้าก็จ่ายไหว”
สีหน้าของหลินเสวี่ยหรันเปลี่ยนไป นางตวาดเสียงกร้าว “ภูตฉงหมิง เจ้ากล้า
ถ้าเจ้าแตะต้องข้า หน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”
ภูตฉงหมิงหัวเราะอย่างประหลาด “ขู่ข้างั้นรึ ข้าไม่แตะต้องเจ้าหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินจะปล่อยข้างั้นรึ หน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินของพวกเจ้ามีคนกี่คนกันเชียว จะมีเวลามาไล่ฆ่าข้าหรือ
วางใจได้ สาวสวยขนาดนี้ข้าเสียดายที่จะฆ่าทิ้งทันที รอข้าเล่นจนเบื่อแล้ว ค่อยฆ่าเจ้า ส่งเจ้าลงไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ใหญ่ข้า”
หลินเสวี่ยหรันร้องทุกข์ในใจ ตอนนี้นางบาดเจ็บสาหัส เพิ่งจะอยากมาพักที่โรงเตี๊ยมสักพัก รอให้แผลหายดีแล้วค่อยไป ไม่คิดว่าจะมาเจอศัตรู
นางมองไปรอบๆ โรงเตี๊ยม เมื่อเห็นกู้เฉิงที่นั่งก้มหน้าก้มตากินอยู่ หลินเสวี่ยหรันก็ตะโกนใส่เขาเสียงดัง “คุณชายท่านนี้ช่วยข้าด้วย ข้าคือผู้ตรวจการณ์ราตรีหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลิน วันหน้าหน่วยพิทักษ์ราตรีเมืองว่านหลินของข้าต้องตอบแทนอย่างงามแน่นอน
