หวังที่ทับซ้อนกันมาหลายวันพลันระเบิดออกอย่างรุนแรงจนลมปราณปั่นป่วน เขากุมขอบโต๊ะแน่นจนนิ้วซีดขาว ก่อนจะรู้สึกถึงรสคาวปร่าที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ
“อึก แค่ก!”
เขากระอักเลือดคำโตออกมาจนหยดโลหิตสีเข้มสาดกระจายเต็มหน้ากระดาษและโต๊ะทำงาน ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมพลันซีดเผือดลงในพริบตา
องครักษ์คนสนิทที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับหน้าถอดสีทันที ก่อนจะรีบถลาเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดตกจากเก้าอี้
“นายท่าน! นายท่าน! ใครก็ได้! ไปตามหมอประจำตระกูลมาเร็วเข้า! นายท่านกระอักเลือดแล้ว!”
เสียงตะโกนเรียกดังระงมไปทั่วเรือนใหญ่ ทว่าฉู่จิ้งหยวนกลับไม่ได้ยินสิ่งใดอีกต่อไป ดวงตาของเขาพร่าเลือน ภาพความหวังที่บุตรชายจะหายดี ภาพความยิ่งใหญ่ของสกุลฉู่ที่เขาเพียรรักษา ค่อย ๆ ดับวูบลงพร้อมกับสติสัมปชัญญะที่จมดิ่งสู่ความมืดมิดในที่สุด
